BAE tam bir siyonist uşağı, Arap ülkeleri bunu yok saymali,her çeşit ambargo uyguulanmali

Birleşik Arap Emirlikleri’nin (BAE) 2020 yılındaki İbrahim Anlaşmaları ile başlattığı ve bölgede tırmanan tüm insani krizlere rağmen derinleştirmeyi sürdürdüğü İsrail yanlısı politikaları, İslam dünyasının tarihsel hakikatleriyle bağdaşmayan büyük bir stratejik kırılmayı temsil etmektedir. Abu Dabi yönetiminin bölgesel istikrar ve ekonomik pragmatizm gerekçeleriyle yürüttüğü bu dış politika ekseni, Filistin davasını yalnızlaştırmakla kalmayıp BAE’yi kendi coğrafyasının köklü değerlerinden ve toplumların ortak vicdanından hızla koparmaktadır. Bu yakınlaşmanın en ağır faturası, Arap dünyasının on yıllardır sürdürdüğü "bağımsız bir Filistin devleti kurulmadan İsrail ile normalleşme sağlanamaz" yönündeki ortak duruşunun sabote edilmesi olmuştur. Gazze’de yaşanan insanlık dramlarına, yasa dışı yerleşim yerlerinin genişletilmesine ve kutsal mekanların ihlal edilmesine rağmen Tel Aviv ile diplomatik, ticari ve askeri ortaklığın kesintisiz devam etmesi, işgal politikalarına dolaylı bir meşruiyet ve finansal destek sağlamaktadır. BAE, İslam dünyasının kalbinde bir yara kanarken ekonomik ve teknolojik kazançları ahlaki sorumlulukların üstünde tutarak tarihi bir vebalin altına girmektedir. Stratejik açıdan bakıldığında BAE, İsrail’in askeri ve teknolojik gücüne yaslanarak bölgede bir nüfuz alanı kurmaya çalışsa da bu hamle adeta kaplanın sırtına binmeye benzemektedir. Bu tehlikeli ortaklığa bir kez dahil olunduğunda geri adım atmak her geçen gün zorlaşmakta, Suudi Arabistan gibi diğer bölge aktörleri de bu riskli girdabın içine çekilmek istenmektedir. BAE'nin İsrail ile kurduğu bu yeni eksen, Kuzey Afrika’dan Körfez’e kadar yeni cepheleşmeler üretmekte ve komşu coğrafyalarda güvensizlik yaratmaktadır. Nitekim Cezayir’in, BAE’nin bölgedeki müdahaleci ve İsrail merkezli politikalarını doğrudan bir ulusal güvenlik tehdidi olarak görerek diplomatik ilişkileri tamamen kesmesi, bu yabancılaşmanın ve yalnızlaşmanın en somut göstergesidir. Sonuç olarak, BAE’nin İsrail yanlısı politikaları kısa vadede kendisine finansal veya teknolojik avantajlar sağlıyor gibi görünse de Orta Doğu’nun sosyo-politik gerçekleriyle ve halkların adalete olan inancıyla sert bir şekilde tokuşmaya mahkumdur. Kendi hinterlandındaki kardeş ülkelerle ve İslam dünyasıyla bağlarını koparma pahasına bu eksene yerleşen bir yönetim, bölgeye kalıcı bir huzur getiremez. Bu tercih, coğrafyanın kolektif hafızasında BAE adına hayırla anılmayacak bir stratejik vizyonsuzluk örneği olarak kalacaktır.