Mustafa Ceylan’ın kaleme aldığı bu yazı, herkesin konuştuğu fakat kimsenin birbirini dinlemediği bir çağda, gürültünün hakikat yerine ikame edildiğini hatırlatıyor; sesini yükseltenin haklı, susanın ise yok sayıldığı bu ortamda, suskunluğun bir kabulleniş değil, bilakis gürültüye karışmayan onurlu bir duruş ve bir itiraz biçimi olduğunu vurguluyor.”