BAZI MESLEKLERDE EKMEK PARASI KAZANMAK, HAYATI RİSKE ATMAKTIR! İnsan hayatı her şeyden kıymetlidir. Ancak bazı meslekler vardır ki insanlar evlerinden ekmek parası kazanmak için çıkar, fakat akşam evlerine sağ salim dönebileceklerinden hiçbir zaman tam anlamıyla emin olamazlar. Ağır sanayi, demir-çelik fabrikaları, maden ocakları, dökümhaneler ve kimya tesisleri bu mesleklerin başında gelir. Bu alanlarda çalışmak yalnızca beden gücü değil, büyük bir dikkat, tecrübe, teknik bilgi ve ciddi bir sorumluluk gerektirir. İzmir'in Aliağa ilçesindeki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası'nda meydana gelen patlamada 17 işçimizin hayatını kaybetmesi, 12 işçimizin yaralanması hepimizin yüreğini dağladı. Bir anda 17 aile evlatlarını, eşlerini, babalarını ve kardeşlerini kaybetti. Ocağına ateş düşen ailelerin acısını tarif etmek mümkün değil. Hayatını kaybeden işçilerimize Allah'tan rahmet, yaralılarımıza acil şifalar, yakınlarına sabır diliyorum. Bu facianın ardından ortaya çıkan bir başka ayrıntı da dikkat çekiciydi. HABAŞ'ın kurucusu Hamdi Başaran'ın da 1987 yılında açılan Aliağa'daki kendi demir-çelik tesisinde geçirdiği bir iş kazası sonucu hayatını kaybettiği haberlerde yer aldı. Bu ayrıntı bize ağır sanayinin patronundan işçisine kadar herkes için ne kadar ciddi riskler barındırdığını bir kez daha hatırlatıyor. Elbette bazı mesleklerin tehlikesi diğerlerine göre çok daha fazladır. Bir maden işçisi yerin yüzlerce metre altında çalışırken göçük, gaz sızıntısı ve grizu patlaması tehlikesiyle karşı karşıyadır. Demir-çelik işçisi ise binlerce derecelik sıcaklıktaki sıvı metalin, ağır vinçlerin, devasa makinelerin ve yüksek basınçlı sistemlerin bulunduğu bir ortamda çalışır. Bir anlık ihmal, teknik arıza veya yetersiz güvenlik tedbiri telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle bu işlerde çalışan insanların emekleri ve üstlendikleri riskler mutlaka karşılığını bulmalıdır. Tehlikeli ve ağır işlerde çalışanların ücretleri, çalışma şartları ve sosyal hakları bu riskler dikkate alınarak düzenlenmelidir. Ancak burada çok önemli bir ayrımı da unutmamak gerekir: Yüksek maaş, işverenin iş güvenliği sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Hiçbir ücret, bir insanın hayatını tehlikeye atmanın karşılığı olamaz. İşçinin aldığı maaş ne kadar yüksek olursa olsun, ailesinin beklediği insanın tabutunun eve gelmesini hiçbir para telafi edemez. Bir baba çocuklarının geleceği için çalışırken çocuklarını babasız bırakıyorsa, burada yalnızca ekonomik bir kayıptan değil, parçalanmış bir aileden ve ömür boyu dinmeyecek bir acıdan söz ediyoruz. Elbette her iş kazasının önüne geçmek mümkün olmayabilir. Bütün tedbirlerin alındığı, teknolojinin ve denetimin en üst seviyede olduğu işletmelerde bile bazı riskler tamamen ortadan kaldırılamayabilir. Fakat bu gerçek, alınabilecek önlemlerin ertelenmesine, eksik bırakılmasına veya maliyet hesabına kurban edilmesine asla gerekçe olamaz. İş güvenliği bir işletmenin gider kalemi değil, insan hayatına duyduğu saygının göstergesidir. Bir fabrikada üretimin durması ekonomik kayıp doğurabilir. Bir siparişin gecikmesi ticari zarara yol açabilir. Ancak üretim devam etsin, sipariş yetişsin, kâr azalmış olmasın diye işçinin hayatı riske atılamaz. Önce insan, önce güvenlik, sonra üretim ve kazanç gelmelidir. Bu facianın ardından yapılması gereken yalnızca başsağlığı mesajları yayımlamak ve yaraların sarılması için çalışmak değildir. Kazanın bütün yönleriyle araştırılması, teknik ve idari sorumlulukların ortaya çıkarılması, varsa ihmallerin tespit edilmesi ve sorumluların hukuk önünde hesap vermesi gerekir. Çünkü adalet, yalnızca hayatını kaybedenlerin ardından verilen cezalarla değil, başka insanların aynı acıyı yaşamaması için alınan tedbirlerle de sağlanır. Unutmayalım ki işçiler fabrikalara patronlarının servetini büyütmek için değil, kendi evlerine ekmek götürmek için giderler. Her birinin arkasında kendisini bekleyen bir ailesi, hayalleri, umutları ve yarım bırakmak istemediği bir hayatı vardır. Bir ülkenin sanayisi ne kadar gelişmiş olursa olsun, o sanayinin büyümesi insan hayatının küçülmesi pahasına olmamalıdır. Üretim rekorlarıyla övünürken işçi cenazelerini sıradanlaştırıyorsak, burada başarıdan değil, üzerinde düşünmemiz gereken büyük bir sorundan söz ediyoruz. İnsan kazanmak için çalışır, çalışırken ölmek için değil!

Gene aynı mesele. Denetim yok, kontrol yok, ceza yok.... Sonuç bu.....