Kadıköy’ün Bitmeyen Cenderesi ve Bir İrade Savaşı: 'Ben Bırakana Kadar Buradasın!' Fenerbahçe’de teknik direktör olmak, sadece sahaya taktik sunmak, oyuncu değiştirmek ya da idman yaptırmak demek değildir. Bu koltuk; taraftarın bitmek bilmeyen sabırsızlığı, medyanın acımasız infaz kültürü ve en nihayetinde yönetimlerin ağır gölgesi altında adamı en derin hücrelerine kadar yıpratan bir ateşten gömlektir. Hele ki karşınızda futbolu yaşayan, her detayda ağırlığını hissettiren ve kulübün çarklarına bizzat yön veren Aziz Yıldırım gibi baskın bir başkan figürü varsa, hareket alanınız iyice daralır. Teknik direktör olarak kendinizi bir cenderenin içinde, sürekli müdahalelere açık ve nefes alamaz bir halde bulursunuz. Dün gece 18 yıl aradan sonra Şampiyonlar Ligi arenasına çıkan ve Roma gibi bir devden puan alan takımın hocası İsmail Kartal, tribünden kafasına fırlatılan su şişesinin ve tribün baskısının ardından adeta isyan bayrağını çekti. "Kulübün önünü açmak için, bir daha geri dönmemek kaydıyla istifa ediyorum" diyerek onurlu ama bir o kadar da tükenmiş bir duruş sergiledi. Çünkü İsmail Hoca, takımı Şampiyonlar Ligi gruplarına taşımasına rağmen hak ettiği krediyi göremediğini, sahada ne yaparsa yapsın o cendereden çıkamayacağını en derinden hissetti. Bir teknik adamın "İlaç kullanıyorum" diyecek kadar strese batması, bu kulübün iç ikliminin ne denli yıpratıcı olduğunun en açık belgesidir. Ancak bu istifa restinin hemen ardından sahneye çıkan Aziz Yıldırım, bildiğimiz o sert ve tavizsiz devlet refleksiyle krize el koydu. "İstifadan haberimiz yoktu, ben onun büyüğüyüm, 'devam edeceksin' dedim ve bitti" diyerek tüm tartışmalara son noktayı koydu. Yıldırım’ın bu hamlesi, bir yandan hocasına sahip çıkan büyük bir koruma kalkanı gibi görünse de diğer yandan Fenerbahçe’deki güç dengelerini ve teknik direktörlük alanının ne kadar dar olduğunu yeniden tescilledi. İsmail Kartal çok iyi bir çalıştırıcı, bu camianın öz evladı ve aidiyeti yüksek bir isim; fakat dün geceki karar göstermiştir ki, o kulübede hocanın kendi iradesiyle gitmesine bile müsaade edilmeyen, son sözün daima başkan tarafından söylendiği bir yönetim modeli hakimdir. Yola devam kararı çıkmıştır çıkmasına ama bu baskı ikliminde İsmail Hoca'nın bu cendereyi daha ne kadar taşıyabileceği, mayıs ayına giden yoldaki en büyük muammadır.