Hasan Karakaya’yı sevmek...
Rahmetli Hasan Karakaya Ağabey, kirli adamların kirli tezgâhlarından dolayı içeri alınıp günler boyunca işkenceden geçirildiğinde...
Kapı önünde bekleyen birkaç dostu vardı.
Rahmetli Hasan Karakaya’nın o rezil tezgâhtan kurtulup özgürlüğüne kavuşması için bizler uğraşırken, gelip de “moral veren” de gariban okuyucumuzdu.
“Varsıl muhafazakar” takımının “karakter aşınması” o günlerde başlamış olmalıydı; Hasan Karakaya içerdeymiş, aldıran pek yoktu.
Hatta ve hatta...
“Öyle yazarsan başına bunlar gelir işte” diyenler arasında, bugünün kimi “ağıtçı” muhafazakâr “aydın”ları da vardı.
Sonra sonra...
Hasan Karakaya çok defa hedefe yerleştirildi; bizlerin başına neler neler geldi...
Bombalanmalar, kaleşlenmeler, baskınlar, baskınlar...
Muhabirlerimiz, o gariban muhabirlerimiz neler neler yaşadı.
Ne dayaklar, ne işkenceler, neler, neler...
Hasan Karakaya ağabey çok çekti, ben çektim, kimi muhabirlerimiz çok daha fazlasını çekti; Mehmet Özmen’i düşünün ve fotomuhabiri Sinan’ı...
Bir “parti”nin genel merkezinde saatler boyunca işkenceye maruz bırakıldılar, garajda bir saat daha dövüldüler ve bir köprü altına bırakıldılar.
Ağız burun, kafa ne varsa patlamıştı; geçmiş olsun diyenleri de çok azdı!..
Hasan ağabey, ah rahmetli Hasan Ağabey...
Ne çok şey yaşadın ve yaşadıklarının çok azını yazabildin.
Çok şeyler paylaştık, “ezik” muhafazakarlara dair ve daha neler neler nelere dair!..
Ah Hasan Ağabey, Ah!..
Mübarek Ağabeyim, kutsal topraklarda ne güzel bir gidiş o, tam yaşında, tam yerinde, tam saatinde...
Allah rahmet eylesin büyük mücahit...
Uçakta vefatın yankıyı büyüttü, duymayana duyurdu.
Allah razı olsun ondan, Recep Tayyip Erdoğan, o büyük dava adamı, bin türlü sataşmaya aldırmaksızın seni bağrına bastı, hep yanında tuttu, en yakınına oturttu da, nice direnç kırıldı.
Çoğu “muhafazakâr” Sayın Erdoğan’a yakın olmanın yollarından birinin de Hasan Karakaya ağabeye yakın olmaktan geçtiğini gördü!..
Hasan Ağabeyle 28 Şubat’ın o en karanlık günlerinde beraberdik, hep beraber olduk.
Birbirimize çok yüklendiğimiz vakitler oldu...
Ben sözümü esirgemem, Hasan ağabey de öyle.
Ben “Eyvallah” etmem, Hasan Ağabey de öyle.
Bu iki kişi bir araya gelince son derece samimi duygularla atışır, sonra sarılır, birlikte yukarı çıkar, yemeğe gider...
Bu iki kişi birbirini çok sever, sevdiği için de eleştirir, yüklenir...
Serdar Arseven sıkıntıya düştüğünde Hasan Abi’si onu hisseder; arayıp moral verir.
Hasan Abi’si sıkıntıdaysa, Serdar kardeşi ona yakın olur, elinden geleni yapmaya çalışır.
Sonra uzaklaşır.
Kötü gün dostudur Hasan Abi ve Hasan Abi’de bilir ki, Serdar Kardeş’i de öyledir.
Hasan Abi, gülümseyerek gider...
Dualarla gider...
Bugünler inşallah Hasan Karakaya ağabeyin çok iyi günleri; mutlu, orada mutlu, buna inanıyorum, gidişinden bu mesajları aldık, samimiyetine şahitlik ettik, bütün haklarımızı helal ettik.
Hasan Ağabey, “dua et” bizim için;
“Eğilmeyelim, bükülmeyelim.”
Kıymetlerimizin kıymetlerini sağlıklarında bilebilen “adam”lardan olalım!
