Allah’ın Nizamı İslâm(52)

Allah’ın Nizamı İslâm(52)
Prof.Dr.Yusuf Özertürk 

B- İSLÂM DEVLETİ

4- İSLÂM DEVLETİNDE  KUR’ÂN  ANAYASADIR

b-Kur’ân’da devlet yönetimi ile ilgili temel hükümler

7-İslâm Devletinde Devlet Başkanılığı

c- Devlet Başkanı olarak Hz.Peygamber(sav)

1-Hz.Peygamber(sav) üstün ahlâk sahibiydi

*Hz.Resûlellah(sav) hem Dünya hayatını ve hem de Ahiret hayatını içine alan bir vazife ile vazifelendirileceği ve Kıyamete kadar gelecek insanlara örnek olması için O, Allah tarafından terbiye edilmiştir(1). Aynı şekilde Hz.Âişe’de(r.a) ‘Hz. Resûlellah’ın ahlâkının Kur’ân ahlâkından ibaret olduğunu söylemiştir’ (Müslim,Müsâfirîn-139). Hz. Resûlellah, Devlet başkanlığından aile reisliğine kadar her alanda üstün bir ahlâk sergilemiştir. İstese kendisini krallar gibi yaşatacak bir toplumu varken, O hep mütevazı bir hayat yaşamış ve kendi işlerini de kendisi görmüştür. Hz. Resûlellah, insanlardan farklı olarak Allah’ın Peygamber’i olması, derin bir anlayış, kavrayış kabiliyetine sahip olması, ihlâs, sabır, cesaret, hilm, adalet, emanet, iffet, cömertlik, merhamet, vefâ, tevazu ve doğruluk gibi nice erdemlere sahip olmasına rağmen, O hep sıradan bir insan gibi yaşamıştır. O’nun hayatın bütün safhalarını kuşatan örnek davranışları, her devirde, her nevi insan topluluklarına bir örnek (rol model) teşkil etmiştir. Hz. Resûlellah çok mütevazı idi. Yanına gelenleri ayırdetmeden (çocuk-büyük, iyi-kötü) onlara güleryüz gösterir ve ikramda bulunurdu (Buhârî, Edeb-38). 

Yolda karşılaştığı kimselere önce O selâm verirdi. Hz.   Resûlellah, Allah’ın ‘’Onları affet, bağışlanmaları için dua et’’(2) emrine uyarak, düşmanlarına bile kin tutmaz, kendisine yapılan eziyetlere sabırla tahammül eder ve yapanlara da beddua etmeyip, ‘bunlar bilmiyorlar Ya Rabbi’ diyerek onlar hakkında Allah’tan af dilerdi. Öyle ki, düşmanları bile Resûl-i Ekrem’in üstün ahlâkını övmek zorunda kalırlardı. Öyle ki, O’na düşmanlık yapan Ebu Süfyân ticaret için gittiği Suriye’de Bizans imparatoru Heraklius’un Hz. Peygamber hakkındaki sorusu üzerine şöyle demek zorunda kalmıştır; ‘O, doğru, iffetli, emanete riayet eder ve ahde vefâ gösterir.’ (Buhârî,Bedü’l-vahy-7). 

Hz. Resûlellah, hilm sahibiydi. O’na göre; yöneticilik için ilk ölçü yumuşak huylu ve geçimli olmaktır. Hz.Peygamber, çok sabırlı, müsamahalı, merhametli ve çok mütevazı idi. Bu hususta ümmetine pekçok tavsiyede bulunmuştur(3). Hz. Resûlellah, Allah’ın emrine uyarak hep barış taraftarı olmuştur(4). Barışın sağlanması için hem Mekkeli müşriklerle ve hem de diğer topluluklarla(Yahudi ve Hristiyanlarla) ilişkilerinde hep sulh yolunu tutmuş ve cömert davranmıştır. Hz.Resûlellah son derece nazik ve samimi davranırdı. Hz.Peygamber çok âlicenap ve affediciydi. Zayıf olanları, yetimleri ve darda olanları hep koruyup, kollamıştır. 

Mesela Hudeybiye anlaşması öncesinde Mekke’deki fakirlere dağıtılmak üzere Ebu Süfyan’a yiyecek göndermiştir. Aynı şekilde Mekke’nin fethinde,nüfuzlu bir reis iken bir anda esir durumuna düşen Ebu Süfyan’ı o durumdan kurtarmış ve hem de onun evine sığınanlara eman vererek onu onurlandırmıştır. Hz.Peygamber sulh taraftarı olmakla beraber, saldırganlık yapanlara, düşmanlıktan vaz geçmeyenlere karşı da son derece cesur ve kahramandı. Hz.Resûlellah’ın Medine hayatının çoğu İslâm düşmanlarıyla ve fitne çıkaranlarla savaşarak geçmiştir. O, aynı zamanda ordu kumandanıydı. Savaşlarda bizzat orduyla yan yana ve savaşın içinde olmuştur. Hz.Resûlellah Hendek müdafaa  savaşında kırılamayan kayayı ‘Bismillah’ diyerek üç balyoz darbesiyle kendisi kırmıştır. 

Aynı zamanda da Suriye, İran ve Yemen’in fethini müjdelemiştir. Hz.Peygamber’in müjdelediği bu ülkeler daha sonra fethedilmiş ve Hz.Peygamberin müjdesi gerçekleşmiştir.

Devam edecek...

Kaynakça

(1): “İçinizden Allah’ın lütfuna ve âhiret gününe inananlar ve Allah’ı çokça ananlar için hiç şüphe yoktur ki, Resûlullah’ta (sizin için) güzel bir örneklik vardır.’’ (Ahzâb-21). “(Biz) Seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.” (Enbiyâ-107). “(Resûlüm) Sen elbette üstün bir ahlâka sahipsin” (Kalem-4).

 (2): “…Onları affet.Onların bağışlanmasını dile….’’ (Âl-i İmrân-159). 

(3): “Kendisi Cehennem ateşine, Cehennem ateşi de ona haram olan kişiyi size bildireyim mi? Cana yakın, yumuşak huylu ve vakarlı kimsedir.” (Tirmizî,Sıfatü’l Kıyâmet-15). ‘Sizden biriniz,kendisi için arzu edip istediği şeyi, mü’min kardeşi için de arzu edip istemedikçe gerçek anlamda iman etmiş olmaz.’ (Buhârî,İman-7). ‘İnsanları yönetmeyi üzerine alan bir kimse, kendini ve ailesini düşündüğü kadar, yönettiği kimseleri düşünmedikçe kıyamet gününde Cennet’in kokusunu bile alamaz.’ (Buhârî,Ahkâm-8).

(4) “….Sulh (barış ve anlaşma) daha hayırlıdır...” (Nisâ-128).

(5): Vâkıdî, II.450