Ya Çanakkale’de Gezi Ruhu Olsaydı!
Acaba Çanakkale zaferinden 100 yıl sonra, yani bugünlerde, İngilizler, Fransızlar, Amerikalılar, İsrailliler vs. Gelibolu’ya donanmalarıyla saldırsa yine durdurulabilirler miydi? Sudan’dan, Filistin’den, Halep’ten, Siirt’ten, Galatasaray Lisesi’nden Çanakkale için sefere çıkılır mıydı? Kadim Müslüman diyarlarına ecnebi postalını sokmamak için kaç kişi şehit olacağını bile bile cepheye koşardı? 100 yıl öncesindeki inanç ve iman kaç kişide vardır? Batı kuvvetleri bir kez daha Çanakkale’de denize dökülebilirler miydi?
Çanakkale aynı Çanakkale. Düşman aynı düşman. Peki vatandaş aynı vatandaş mı? Bu sorunun cevabına şahsen net bir cevap veremiyorum. Kabul edin veya etmeyin, Türkiye yakın zamana kadar 100 yıl önce savaştığı ülkelerin dolaylı egemenliği altındaydı. Savaştan 10 yıl sonra hızlı bir Batılılaşma süreci başladı. 20 yıl sonra ezanların bile yasaklandığı bir ülkeye döndü. İngiliz mandacılığına rahmet okutacak icraatları bizzat memleketin yöneticileri devreye soktu. Aslına dönüş hareketleri baskıyla, zulümle bastırıldı. 45 yıl sonra özüne dönmek isteyen bir Başbakan idam edildi. 80 yıl sonra iktidara gelen Refah Partisi’ne 1 yıl sabredemediler. 87 yıl sonra Ak Parti iktidara geldi. Muktedir olmaması için ellerinden geleni yaptılar.
Ve 98 yıl sonra... İstanbul’un fethinin 560. yılında yerli olmayan bir ruh Taksim Gezi parkında Çanakkale’yi geçemeyen güçlerin kışkırtmalarıyla isyan etti. Birkaç ağacı kurtarmak bahanesiyle ülkeye milyonlarca ağaçlık zarar verdiler. Bile bile insanları öldürmeye çalıştılar. Gelibolu’ya savaş gemisiyle, askeriyle, topuyla, tüfeğiyle gelen işgal kuvvetleri bu kez daha akıllı davranmışlardı. Bu sefer ajanları, paraları, kameraları ve muhabirleri göndermişlerdi. Daha düşük maliyetle hükümeti devirmeyi planlıyorlardı. 1453’te başlayan zulmü (!) 560 yıl sonra sona erdirmeyi planlıyorlardı. Lakin başaramadılar. Gezi olaylarından 6 ay sonra ise yıpranan hükümeti Paralel kumpasla yıkmayı denediler ama yine başaramadılar. Fakat şunu öğrendik ki bu ülkede Çanakkale ruhu olduğu gibi, yıllarca bazı bedenlerde gizlice neşv ü nema etmiş bir ruh daha vardı. Çanakkale ruhunun zıddı olan bu ruh Gezi ruhuydu. Bu ruhun tek ortak özelliği yerli bir vücuda sahip olmasaydı. Ruhun kendisi Batılıydı.
İşbu Gezi ruhunda inanç, iman ve vatanseverlik yoktur. İdealsiz, hayvani bir yaşam tarzını arzu eden, mandacılığa bile razı olabilecek, nefs ve heva düşkünü bir ruhtur bu. Düzene, dine, dindara düşmandır. Memleket için bedel ödemeye, mesela cephede savaşmaya razı değildir. Devletle yan yana olmayı değil, karşı olmayı yeğlerler. Hem batıya karşı olduklarını söylerler, hem de onlara maşalık ederler. Hepsinin karaktersizlik sorunu vardır.
İşte 100 yıl sonra yeniden bir Çanakkale savaşı olsa cepheden kaçacak kişiler bunlardır. Amerika’yı anavatanı sayanlar Anadolu için ölürler mi hiç? Milleti isyana teşvik edip, sonra da İngiltere vatandaşı olanlar mı eline silah alıp “Allah Allah” diye düşmana saldıracak? Kozmik odalardaki sırları yabancı gizli servislerine verenler mi Çanakkale’de siper alacak?
İyi ki Birinci Dünya Savaşı 100 yıl önce başlamış ve bitmiş. Bunun için ne kadar şükretsek azdır. Bugün bir savaş çıksa Gezicilerin ve beyinlerini ipotek vermiş paralelcilerin memleket saflarında savaşacaklarına inanmıyorum. İşin sonunda Pensilvanya’dan kovulmak, Almanlara piyano çalamamak, Nobel ödülü alamamak, Fransa’da farklı şaraplar tadamamak, İskoç eteğiyle poz verememek gibi kayıplar var. Gezi ruhlu, bu kadar kayıp yerine müstemleke olmayı bile kabul eder.
Dua edelim yeni Çanakkale’ler olmasın. Cephede saf değiştirecek çok adam var.