Diyanet İşleri Başkanlığınca, son dönemde ülke genelinde yaşanan kuraklık nedeniyle yarın cuma namazı sonrası bütün camilerde yağmur duası yapılacak. Vatandaşlar "yağmur duası nasıl yapılır, yağmur duasında ne okunur?" sorularını merak ediyorlar. Peki, Yağmur duası nasıl yapılır, yağmur duasında ne okunur?
Yarın "Su: Hayat ve Şifa Kaynağımız" konulu hutbe, cuma vakti Türkiye genelindeki camilerde okunacak. Suyun bilinçli kullanılması ve israf edilmemesine ilişkin uyarıların yapılacağı hutbede, cuma namazının farzından sonra yağmur duası edilecek. Vatandaşlar yağmur duasının nasıl yapıldığını, yağmur duasında ne okunduğunu araştırıyor.
Yağmur duası nasıl yapılır, yağmur duasında ne okunur?
Yağmur duası; kuraklık dönemlerinde yağmur yağması için yapılan bir duadır ve istiskâ olarak bilinir. Yağmur duası yapılacağında, üç gün peş peşe cemaatle birlikte yerleşim yeri dışına çıkıp dua yapmak müstehaptır. Duadan önce fakirlere sadaka verilmesi, herkesin günahlarından tövbe ve istiğfar etmesi, küs olanların barışması uygun olur. Yağmur duasına giderken mütevazı ve boynu bükük bir durumda olmak, ihtiyarları ve çocukları, yavrularıyla birlikte hayvanları da götürmek müstehaptır (Zeylaî, Tebyîn, I, 231).
Yağmur duasında kıbleye dönülür, imam ayakta ellerini yukarıya kaldırarak dua eder; cemaat de oturduğu yerde ellerini kaldırarak “âmin” der (el-Fetâva’l-Hindiyye, I, 169).
Ebû Hanîfe’ye göre yağmur duasında kılınacak sünnet bir namaz yoktur. Ancak, cemaatin ayrı ayrı namaz kılması caizdir.
İmam Ebû Yûsuf ve İmam Muhammed’e göre ise, bayram namazı gibi iki rekât cemaatle namaz kılmak menduptur. Yağmur duasında, ezan okunmaz, kâmet getirilmez, zevâid tekbirleri alınmaz. Namazdan sonra hutbe okunur. Hutbe bitince imam insanlara arkasını döner, hep beraber kıbleye yönelerek dua ve istiğfar ederek yağmur talep ederler (Kâsânî, Bedâi‘, I, 282-284).
Şâfiî, Mâlikî ve Hanbelî mezheplerinde ise, yağmur duasında bayram namazı gibi zevâid tekbirleri getirilerek cemaatle kılınan iki rekâtlık bir namaz ve hutbe vardır (Nevevî, el-Mecmû’, V, 74; İbn Kudâme, el-Muğnî, III, 338-339; Cezîrî, el-Mezâhibü’l-erbe‘a, I, 325).
