Dışarıda; çarşıda pazarda, işyerinde falan, hiç tanımadığınız bir hanıma karşı “Hanımefendi..” diye incelmelere mukabil, evinizde, eşinize böyle hitab etmemeyi, hattâ kabalaşmanızı vicdanınız kaldırıyor mu?
İnsan, en azından dışardaki bir arkadaşına gösterdiği müsamaha ve anlayışı hayat arkadaşından esirgememeli.. Başkasına yutkunup veya gülüp geçerken; eşinize hışımla çıkışmanız niye? Dışarıda hiç tanımadığınız bir hanıma karşı “Hanımefendi..” diye incelmelere mukabil, evinizde, eşinize kabalaşmanızı vicdanınız kaldırıyor mu?
Ailede huzur, herkesin görevini hakkıyla yerine getirmesiyle gerçekleşir. Herkes sorumluluğunu bilir ve elinden geldiğince onun üstesinden gelmeye çalışırsa sorunlar çabuk aşılır.
Fakat bu da yetmez. Zaman zaman eşlerin birbirlerini hoşgörüyle karşılamaları, birbirlerine hoşgörü ile davranmalarını gerektirecek durumlar olabilir. O vakit, insan, en azından dışardaki bir arkadaşına gösterdiği müsamaha ve anlayışı hayat arkadaşından; çocuklarının anasından veya babasından esirgememeli..
Elbette kimse mükemmel değildir. Ama taraflar içten, samimi gayret gösterirse, hoşgörü ve mutluluk kendiliğinden eve girer.
Yemek, çeşitli sebeplerle o gün yetiştirilemeyebilir veya her zaman saatinde hazırlanan kahvaltı o gün gecikebilir. Adam akşam gelirken alıp getirmesi gerekenleri belki parasızlıktan belki dalgınlıktan unutulabilir.
Böyle durumlarda;
“Hanım çocuklarla çok yoruluyor, benim de işlerin ucundan tutarak destek olmam lazım.” diyebilirsiniz pekalâ.. Eşiniz de şöyle davranabilir: “Almayı unuttun mu, hiç dert etme kocacım; evde olanlarla idare ederiz. Aç kalmadık ya şükürler olsun!
