Gazze’de çocuklar can veriyor!

Dünya kalabalıklaştı, sesimiz her yere ulaşıyor ama mazlumun çığlığını duyamıyoruz. Gazze’de çocuklar can verirken biz ekran kaydırıp hayata devam ediyoruz. En büyük hastalık zulüm değil, zulme alışmaktır.

Milyonlarca nüfusa, devasa servetlere rağmen çaresiziz. “Herkes bir kova su dökse sel olur” dediğimiz yerde yangını seyrediyoruz. Mesele suyun azlığı değil, kovaların ayrı ellerde olmasıdır. Sınırları kalplerimize çizdik; “Orası başka ülke” der olduk.

Oysa Kur’an, “Müminler ancak kardeştirler” buyuruyor. Efendimiz (s.a.v.) ümmeti bir bedene benzetiyor; bir uzuv acıdığında tüm bedenin uykusuz kalması gerektiğini bildiriyor. Gazze yanarken uykumuz kaçmıyorsa, biz o bedenin neresindeyiz?

Düşman görevini yapıyor, bombayı atan da belli. Ama Kur’an bize sadece düşmanı değil, Müminin nasıl olması gerektiğini de anlattı. Düşmanı tanıyoruz ama aynadaki kardeşliğimizi tanıyamıyoruz. Eksik olan nüfus, petrol ya da imkân değil; ümmet şuurudur. Kardeşlik aynı kıbleye dönmek yetmez, aynı acıya dönebilmeyi ve bedel ödemeyi gerektirir. Bütün bu gürültüde bir çocuğun ağlamasını duyamıyorsak sorun kalbimizdedir.

Düşmanın düşmanlığı şaşırtıcı değil, kardeşin bu feryada alışması korkunçtur. Biz kalabalık değiliz, kardeşiz. O kovalar birleştiğinde sel işte o zaman başlayacak.