Dünyanın en ağır işlerinden biri ev kadınlığı olsa gerek.
Onların işi zor, çünkü mesaileri hiç bitmiyor. 24 saat iş başındalar. Sözünü ettiğimiz ev hanımı, elbette, kocasını yolcu eder etmez, televizyonda dedikodu, çöpçatan programlarına, pembe dizilere takılıp; demleyip çayı, yakıp sigarayı evi barkı boşlamış olanlar değil. Eşini işine yolcu ettikten sonra, evini şöyle bir derleyip toplayıp ardından çarşı pazar, ne pişirip, ne yedireceğim diye koşan kadın. Aldıklarını evine taşırken üşüyen, titreyen, yorulan helâk olan kadın.. O ev kadınları bütün gün yemek yapar, sofra kurar, sofra kaldırır çocuklara bakar. Evin temiz ve düzenli olmasının sorumlusudur. Bazen 10 dakika dinlenmeden gelir akşam…Kocaya yoruldum demek olmaz, çünkü cevap bellidir. “Bütün gün evde boş boş oturuyorsun, ne yorulması?” diye bir çıkışma ile karşılaşmak ihtimali vardır.
Ev işlerinin son derece nankör işler olduğunu söyleyebiliriz. Çok sabır isteyen ve bir anda da yok olabilen işlerdir. Çamaşırlar yıkadıktan üç gün sonra yine aynı çamaşırların biriktiğini görürsünüz. Saatlerce uğraştığınız bir dolma, bir mantı veya bir başka yemek beş dakika içerisinde tüketilir.
Pek çok kadın evde iş yaparken kaza geçiriyor. Ev kazalarının giderek arttığını gösteriyor istatistikler. Elini kolunu yakma, elektrik kazaları onların başına çoğu zaman evde yapayalnız kaldıkları zaman geliyor. Bu çok önemli. Ayrıca bir de annenin çocuğuyla meşgul olma açısından çektiği zorluklar var. Okumuş bir anne, zaman ayırıp bir öğretmen gibi çocuğuyla meşgul oluyor. Okumamış anne ise bilmediklerinin rahatsızlığını ve heyecanını yaşıyor.
