Çocuklarınızı sakın yalnızlığa terk etmeyin...
5 yaş civarındayken çocuğunuza, karşısındaki insanların da duyguları olduğunu öğretmeye başlamalısınız. Duyguları dışavurmanın uygun yeri ve zamanı olduğunu, kimi zaman da başa dert açmamak için duyguları hiç açığa vurmamak gerektiğini çocuğa öğretmek için 6 yaşını beklemek gerekir.
Yanlış bir şekilde, çocuklarımıza, duygularını ifade etmemeyi ve içlerinde saklamayı öğrettiğimizde, onlar normal bir insan olmak yerine içe dönük ve mekanik birisi durumuna gelebilir. Çocukların duygularını ifade edememesi, onların daha ileriki hayatlarında tedavisi gereken psikolojik rahatsızlıklara yol açabilmektedir.
Çocukların duygularını ifade edebilmelerini temin için hayali oyunlar oynamaları önemlidir. Yapılan bir yanlış da ona karşı işimize geldiğinde tatlı, gelmediğinde sert davranmamız... Mesela, çocuğunuz size “seni seviyorum” demesine memnun olursunuz. “Sana kırgınım, seni sevmiyorum” demesine ise tepki gösterirsiniz. Olmadı. Asla yapmayın! Bunun sonucunda, olumsuz duygularını hayat boyu içinde saklamak zorunda kalan çocuk, yetişkinlik döneminde ciddi ruhî huzursuzluklar ve buna bağlı travmalar yaşayabilir.
Çocuklarınıza zaman ayırın. Okul çağındaki çocuklarımızla konuşarak, gerekiyorsa sorular sorarak duygularını anladığımızı belirtmemiz gerekir: “Seni neyin mutsuz ettiğini bana söylemek ister misin?” gibi. Aynı zamanda, “Niçin böyle öfkelisin?” gibi..
Unutmayın, siz iteklerseniz onu, başkaları (örgütler, uyuşturucu) sahiplenir. Hayatını karartır.
“Seni seviyorum” derse iyi.. Hoşunuza gidiyor. Fakat “Senden nefret ediyorum!” dediğinde ona kızmanız niçin?
Ona azıcık ilgi çok şeyin üstesinden gelir
Duygular açıkça dile getirildiğinde azalır. Anne babalar çocuklarının duygularını dinleyerek, hem tam olarak onları anlama imkanı bulmuş, hem de onların duygularını paylaşmalarına fırsat vermiş olurlar.
Çocuklarını dinleyen anne babalar, onları anladığını ve duygularını paylaştığını söz ve davranışlarıyla belli etmelidir. Böylece, çocuklarıyla olan sevgileri daha da artar. Ayrıca, çocuk da büyüklerini anlamaya çalışır. Ne yazık ki anne-babamıza çocukken bir şey söylememiz hep; “büyüklere cevap verilmez!” ve “saygısızlık etme!” denilip azarlanarak lafımız ağzımıza tıkanmıştır. Bizler, aynı yanlışa düşmeyelim. Hiç kuşkusuz, sizin de derdiniz, binbir sıkıntınız var. Böyle zamanlarda, “Yavrum n’olur bağışla beni; şu anda seni anlayacak durumda değilim.” demeniz onu teskin edebilir.
