Şeyma Demircan Namazcı Mirat Haber'de yazdı: “Oğlum ilk kez duymuş olmalı ki, ‘Allah’tan korkulur muymuş hiç? O en sevdiğimiz, en merhametli olan değil mi?’ diye geldi geçen gün.”Gerçekten anlamak istiyordu.
Şeyma Demircan Namazcı Mirat Haber'de yazdı: “Oğlum ilk kez duymuş olmalı ki, ‘Allah’tan korkulur muymuş hiç? O en sevdiğimiz, en merhametli olan değil mi?’ diye geldi geçen gün.”Gerçekten anlamak istiyordu.
“Evet,” dedim, “O en sevdiğimiz. Ama bazen en sevdiğimizi razı edememekten korkarız. O endişenin adı korku olur.”
“Anladım,” dedi.
Keşke biz de bu kadar sade anlayabilsek.
Bir nesil, saygının korkuyla sağlandığı evlerde büyüdü.
Hatta çoğu zaman Allah bilinci bile sevgisinden önce yerleştirildi kalplerimize.
“Allah’tan korkmayan” kötüydü.
İyi olan, Allah’ın azabından korkandı.
Babalar kızgın kaşla otorite kurdu.
Anneler “babana söylerim” cümlesiyle düzen sağladı.
Sevgi vardı belki…
Ama hep korkunun arkasında duruyordu.
Hata yaptığımızda çoğu zaman anlayıştan çok sertlikle karşılaştık. Evde de okulda da…
Eskiden, açlığını misafirlikte sessizce annesine söylediği için arsızlıkla suçlanan çocuklar vardı.
Biz de o anlayışsız tepkiyi disiplin zannettik.
Ve bu çoğumuz için sınır ile sertliği birbirine karıştırdığımız bir dönemdi.
Şimdi devran döndü.
Ama değişmeyen bir şey var: korku.
Bu defa ebeveynler çocuklarından korkuyor. Sevilmemekten, psikolojilerini bozmaktan, modern ebeveyn olamamaktan…
Anne, çocuğundan “ekmek alır mısın?” ricasında bile bulunamıyor.
Alacağı cevabı bilmenin tedirginliğinden.
Sınır çizmekten, uyarmaktan, “hayır” demekten çekinen ebeveynler olduk.
Otorite yavaş yavaş çocukların eline geçti.
Dün korku çocukları susturuyordu. Bugün ebeveynleri.
Ama iki dönemde de kaybolan şey aynı: sağlıklı otorite.
Çünkü ne saygı için korkuya ihtiyaç var,
ne disiplin için katı kurallara.
Ama hoşgörü adı altında sınırsızlığa da ihtiyaç yok..
Çünkü çocukların ihtiyacı sınırsız özgürlük değil,
güvenli sınırlar, sağlıklı disiplindir.
Çocuk, ebeveynini zaten koşulsuz sever.
Ama ebeveyn, çocuğun her dediğini yaparak ona şunu öğretir:
“Seni sevdiğim için her dediğini yapıyorum.”
Oysa sevgi bu değildir. Pekala biliyoruz.
Yani korku kültürü bitmedi diye düşünüyorum.
Sadece yer değiştirdi.
Ve korkunun yönettiği evlerde
sağlıklı çocuklar büyümüyor.
