Biz, biz olmaktan çok uzaklaştık artık...
Geçmişimizde aile hayatı kimsesiz çocukları da içine alacak kadar genişti. Kimsesiz, yetim ve öksüz çocuklar, fakir ve zor durumda olan ailelerin çocukları çeşitli adlar altında evlâtlık alınmıştı. Fakir aile çocukları, kendilerine ücret ödenerek, “besleme, ahretlik, manevî evlat” gibi isimlerle “icâr-ı sağir” denen bir akidle şefkatli bir aile yanında barındırılmışlardı. Bugün izi bile kalmadı. Devletin kurduğu çatılarda ise bazı hoyrat yöneticilerin insanın içini acıtan, öfkelendiren uygulamaları, şefkat çabalarını gölgeliyor. “Kimsesiz çocuklar”, “sokak çocukları” adları ile kurulan yardım, elden tutma, koruma dernekleri de ya yetersiz kalıyor ya da üç-beş tuzu kurunun boş vakit meşgalesi olmaktan öteye geçemiyor..
Annesi çalışan, onu yorgun argın haliyle ancak biraz akşam görebilen çocukların durumu, annesiz babasız büyüyen çocuklardan pek farklı olmuyor.
