6 Mayıs 1974: Ahmet Emri Yetkin'in vefatı (Son dönem âlimlerinden, şair)

Ahmet Emri Yetkin, kendi yazdığı hal tercümesine göre ulemâ soyundan gelen bir ailenin çocuğu olarak Amasya’da doğdu. Babası Amasya müftüsü Abdurrahman Kâmil Efendi’dir. Adı ve mahlası ebced hesabına göre doğum yılını (304:1304/1886-87) verir. Mekteb-i ibtidâîden sonra iki buçuk yıl rüşdiyede okudu. Ardından babasının müderris olduğu Amasya Bekir Paşa Medresesi’ne devam ederek icâzet aldı (1908).


                                İkinci Bayezid Külliyesi - Amasya

Dinî ilimler alanında kendini geliştirmek üzere amcası Mustafa Sâdık ile Köprülü Mustafa Tevfik ve Köprülü Ârif Fâzıl efendilerin camilerde verdikleri dersleri takip etti; Amasya ulemâsından Hâfız Şerif Efendi’den ferâiz okudu. 1907’de açılan Dârülmuallimîn’i bitirdi ve 1911’de girdiği imtihanda başarı gösterince dersiâm oldu.


                                                        Amasya

1907’de ilkmektep muallimliğiyle başladığı memuriyet hayatında Amasya Şer‘iyye Mahkemesi kâtipliği (1911), Dârü’l-hilâfe Medresesi’nde Türkçe ve kitâbet muallimliği (1912), yine Amasya’da tahakkuk kâtipliği (1926) ve nâfia ambar memurluğu (1927), 1930-1943 yılları arasında nâfia amele kâtipliği görevinde bulundu ve buradan emekliye ayrıldı.

6 Mayıs 1974’te vefat eden Ahmet Emri, Kültepe civarındaki yeni kabristanda defnedildi.

Eserleri:

1. Tuḥfetü’l-iḫvân (Kahire 1375/1956).
2. Sübha-i Emrî (Ankara 1971). Sekiz şiirin yer aldığı on beş sayfalık risâle.
3. Naġamâtü’l-anâdîl fî riyâżı ems̱ileti’l-ʿAvâmil. Birgivî’nin el-ʿAvâmil’indeki misallerin Arapça açıklaması.
4. İbrete Sâik Bir Nazm-ı Râik.
5. Gül-i Sadberk. 104 beyitten oluşan Farsça bir manzumedir.
6. Müntehabât. Ahmet Emri Efendi’nin hikmet ve öğüt türünden derlediği 100 beyit ve açıklamalarından ibarettir.
7. Mecmûa-i Eş‘âr-ı Emrî Yetkin.
8. Kelimâtü’l-ekâbir. 100 İslâm büyüğünün biyografisini içerir.
9. Mecmau’l-elkāb. 100 kadar lakap ve lakap sahiplerinin biyografisine dairdir.
10. Hizânetü’l-cevâhir. Hz. Ali’ye ait 100 hikmetli söz ve açıklamasıdır.
11. Tuhfe-i Emrî. Muhyiddin İbnü’l-Arabî’nin münâcâtının mensur ve manzum tercümesidir.