Yusuf Kaplan 'inanılır gibi değil' diyerek isyan etti: Dünya bizi bekliyor ama biz intihara sürükleniyoruz

İki hafta önce Bosna’daydım. MTO talebeleriyle Bosna’da nefes aldık, nefes veremeyecek durumda olduğumuzu gördük. Nefes olmak mı? Biz nefes alamadığımız sürece, nasıl nefes vereceğiz, nasıl nefes olacağız değil mi?

Ümitsiz değilim. Bir yok oluş felâketi yaşıyoruz. Ahali durumun cehaletinin farkında değil. Ülkenin siyasetçileri, elitler, entelektüeller de henüz tehlikeyi, tehlikenin boyutlarını görebilmiş değiller. Tarihte çok az zamanlar vardır böyle: Dönüm noktasıdır bu zamanlar. Ölüm ve diriliş art arda gelir. Ölümü iliklerimize kadar yaşıyoruz ama diriliş tohumları ekmek için nefes alıp veriyoruz MTO olarak… Ama İslâm ayaklar altına alınıyor İslâm’ın bin yıl bayraktarlığını yapan bu ülkede.

Bu ülkeyi vareden bütün dinamikler devlet tarafından dinamitlendi, dinamitleniyor: Laikçi devletin, mankurtlaştırıcı eğitim sistemiyle, yoz ve yozlaştırıcı sanat dünyasıyla, metamorfoz yiyen, popüler kültürün insanı değersizleştiren, kimliksizliği, kişiliksizliği pekiştiren saldırısıyla toplumu var eden dinamikler dinamitleniyor ve toplum büyük bir çürümenin, çözülmenin eşiğine sürüklenerek yok oluyor…

Benzer bir süreç, Bosna’da da yaşanıyor. Boşnakların yok olduklarını göremeyecek kadar yok olduklarını görmemiz bizi tedirgin etti, yüreğimizi parçaladı. Çünkü Boşnaklar, İslâm’ı terk ederse, Balkanlardan Müslümanların sürülme, İslâm’ın izlerinin silinme süreci nihayet başarıya ulaşır. Boşnaklar ve Arnavutlar, Balkanlarda İslâm’ın iki güçlü kalesi ve temsilcisi. Hepi topu 30 milyon nüfusu olan Balkanlara ilişkin köklü, güçlü, kalıcı ve sonuç getirici bir stratejisi yok Türkiye’nin. Ama şu kesin: Türkiye’de siyasî konjonktür değiştiği an Balkanların yeniden kan gölüne dönmesi mukadder. Özellikle Sırplar, pusuda bekliyorlar. Türkiye’nin Balkanlardaki varlığının sona ermesini bekliyorlar dört gözle. Bu da Erdoğan’ın gitmesi demek. Erdoğan’ın gitmesi, Balkanların bitmesi anlamına geliyor. Bunu Balkanlara birazcık yakından bakan, bakmasını bilen herkes görür.

Osmanlı’nın yitirilmesi, tarihten silinmesi, yerine Osmanlı ruhunu devam ettiren bir zihniyetin değil de, Türkiye’yi Batı’ya bağlayan, bağımlı kılan, bu toplumun İslâmî iddialarını yok sayan ve zamanla yok eden seküler / Batıcı bir zihniyetin yerleşmesi ve demir yumrukla, darbe üstüne darbe yaparak milleti her on yılda bir hizaya getirmesi, Türkiye’nin kendi kendini sömürgeleştirmesinin, Batılıların yapacağı yıkımı içeriden yapmaya soyunacak aymazlıklara soyunmasının önünü sonuna kadar açtı.

Bu, bizim Osmanlı ruhu ve misyonuyla donanmamızı zorlaştırdı. Türkiye’de Osmanlı lanetlendi resmî tarih yazıcıları tarafından. İnanılır gibi değil. Osmanlı Batılılar gibi tecavüz yapmadı, katliam yapmadı, soykırım yapmadı. Batıcı zihniyet, Osmanlı düşmanı, İslâm düşmanı kuşaklar yetiştirdi. Bu, bu toplumun kendi ayağına sıkması ve intiharı demekti. İnanılır gibi değil! Değil çünkü tam da dünyanın bize ihtiyaç duyduğu bir zaman diliminde biz yok oluyoruz, intihar ediyoruz.

Bosna sahipsiz. Kosova, Makedonya, Arnavutluk sahipsiz. Pamuk ipliğine bağlı her şey Balkanlarda. O yüzden Bosna patlamaya hazır bomba gibi. Sırplar, Türkiye’de konjonktürün değişmesini bekliyorlar gece gündüz. Boşnaklar, bizden daha fazla tutunuyorlar Osmanlı’ya. Biz Türkiye’de aşağılayaduralım, Bosna’da Osmanlı medeniyet mirası büyük şükranla ve minnetle anılıyor. Devlet katında böyle ama halk katında değil maalesef. Halk Titocu ve Batıcı! Aliya’dan bile nefret ediyor. Türkiye’deki Boşnaklar gibi!

Singapur da, Malezya da Asya kaplanlarının önde gelen iki ülkesi. Singapur, Çin’in gölgesinde. Malezya’da ise hem Çin hem de İngiliz nüfuzu güçlü. Singapur’da otokrasi hâkim: Özel otomobil sahibi olmanız çok zor. Morgage sistemini otomobillere de uyarlamış devlet. 6 milyonluk Singapur’da trafik yok. Tecavüze ve uyuşturucuya idam cezası var hem Singapur’da hem de Malezya’da. Malezya, Müslüman ülke. Her bakımdan Müslüman bir ülke. Eğitim sistemi sil baştan Müslüman insan yetiştirme ilkesi üzerine bina edilmiş. Dünyanın ilk 100 üniversitesi arasında yer alan Malezya Teknik Üniversitesi’nde başörtüsüz hanım profesör veya hoca bulmak bile zor. Ezan okunduğunda herkes camiye koşuyor. İkindi namazımızı üniversite camisinde kıldık. Yaz olmasına ve tatil olmasına rağmen üniversitedeki herkes namaz için camideydi! İşte o zaman “eyvah!” dedim bir kez daha, biz nasıl bir cinayet işlediğimizi bile bilmiyoruz ülkemizde İslâm’ın önünü tıkayan, bizi Batıya köle yapan seküler eğitim sistemiyle.

Türkiye’de laikliğin toplumun İslâm’la ilişkisini sıfırlaması için tepeden jakoben yöntemlerle dayatılan bir pranga olduğunu Malezya’daki teknoloji üniversitesi bile dünyanın ilk 100, bazı alanlarda ilk 50, bazı alanlarda ilk 10 üniversitesi arasına girebilirken, bizim ilk 100’e, 200’e, ilk 300, 400’e bile giren üniversitemiz olmadığını görünce çok daha iyi anlıyorsunuz. Türkiye, bu epistemik kölelikten kurtulamadığı sürece tam bağımsızlığına kavuşamayacak. Salak ve asalak nesiller, Batılıların kölesi yapacaklar bu ülkeyi ve Batılı leş kargalarına teslim edecekler. Biraz dikkatle bakan herkes bunu görebilir. Bu ülkede işgal ve darbe girişimi olduğunda toplumun seküler kesimlerinin banka kuyruklarına koşması, Anadolu insanının, özellikle de İslâmî kesimlerin ise darbecilere karşı koymak için tanların altına yatarak bir destan yazması bu ürpertici çatallanmayı, yarılmayı, kopuşu ve ülkeye kimin, nasıl sahip çıktığını ve çıkacağını gözler önüne seriyor.