Kötü alışkanlıklar

09 Ağustos 2017 Çarşamba

Acil olarak terk etmemiz gereken, bazı kötü alışkanlıklarımız var. Bunlardan bir tanesi: Konuşmayı, yazmayı, ahkâm kesmeyi çok seviyoruz. Fakat iş eyleme dönüştüğünde, sırra kadem basıyoruz. Söylediklerimiz ile menfaatlerimiz karşı karşıya geldiğinde, kazanan genellikle menfaat oluyor. Bu çelişki, ne yazık ki, hayatımızın her alanında böyle…

Birkaç tane örnek vereyim ki, demek istediğim daha iyi anlaşılsın: Evlatlarımızın sigara içmesini istemiyoruz, fakat ağzımızdan sigara eksik olmuyor. Çevremizdekilere kitap okumalarını tavsiye ediyoruz, fakat elimize kitap almıyoruz. 

Kuşkusuz örnekleri çoğaltabiliriz. Her fırsatta, İslam kardeşliğinden söz ediyor, “Müslümanlar kardeştir” diyoruz. Vermeye gelince, kardeşliği falan unutuyoruz. Ayasofya’nın cami olması için bağırıp çağırıyor, çeşitli faaliyetler yapıyoruz. İş, cuma namazını orada kılmaya gelince, zorlanıyoruz. 

Elbette bu satırları açıp can sıkıcı, ibret verici başka örnekler de sıralayabilirim. Fakat bu, bizi üzmekten başka bir işe yaramayacaktır. Olsun, yine de bir örnek daha vereyim: Asker kaçağı olarak arananlar, kahramanlık şiirleri yazıyorlar. Ve bir örnek daha: 15 Temmuz gecesi ortalıkta görünmeyen bazı kişiler, bize direnişi anlatıyorlar.

Görüyoruz ki, her zaman olan yine olmakta; kâğıtta yazan ile uygulanan birbirini tutmamakta. Bu çelişkiyi gözler önüne seren bir örnek yakaladım. 

Bir ağabeyimiz, ulusal günlük bir gazetede yayınlanan, bir haber gönderdi. Haberin ortasında, okuduklarımın tanıdık olduğunu düşünmeye başladım. Yanılmıyordum. Yeni Akit’te yayınlanan bir yazımızdan belli bir bölüm, habere montajlanmış. Ancak haberde; ne yazımızdan bahsediliyor, ne de alıntılanan ifadeler tırnak arasında veriliyor.

Gazetenin künye sayfasında ise şu ifade yer alıyor: “Yayınlanan bütün yazı, haber, fotoğrafların her türlü telif hakkı …’ya aittir. İzin alınmadan kaynak göstererek dahi iktibas edilemez.”

İnsan sormadan edemiyor: Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu? Bakalım daha neler göreceğiz?

Bir başka kötü alışkanlığımız: Camiamızda, birkaç istisna hariç, maalesef kimse kimsenin iyiliğini istemiyor. Aynı camiaya hitap edenler ve aynı hassasiyetlere sahip olduklarını iddia edenler, başkalarına gösterdikleri ilginin, hoşgörünün onda birini kendi insanlarına göstermiyorlar. İçlerinden biri bir adım öne çıksa, olmadık gerekçelerle, hemen onun icabına bakılıyor.

Hikâyedir, anlatılır: Bir köye, iki tane fakir aile varmış. Komşu olmalarına rağmen, araları pekiyi değilmiş. Aile reislerinden biri, bir rüya görmüş. Rüyasına giren nur yüzlü ihtiyar,  ona şöyle söylemiş: “Dile benden ne dilersen. Fakat bir şartla: Sana ne yaparsak, komşuna da iki katını yapacağız.”

Adam bir türlü ne isteyeceğine karar verememiş. Bir küp altın dilese, komşusuna iki küp verilecek. Bin dönüm tarla istese, komşusuna iki bin dönüm verilecek. Düşünmüş taşınmış, en sonunda şunu istemeye karar vermiş: “İki gözümden birini çıkarın.”

Durumumuz, biraz buna benziyor. Komşumuzun iki gözünün alınması karşılığında, bir gözümüzün gitmesine razıyız. Siyasette de, edebiyat dünyasında da, basın sektöründe de bu böyle. 

Uzaklara gitmeyelim, yakınlardan iki örnek vereyim: Afganlılar koskoca Sovyetler Birliğini yenmiş, fakat kibirlerine yenilmişlerdir. Iraklılar işgal güçlerine göstermedikleri direnişi, Türkiye’nin bölgedeki varlığına karşı göstermişlerdir. 

Bu tür örnekler o kadar çok ki... Sıcak bir örnek daha: Katar’ı bir kaşık suda boğmak için Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn ve Mısır devreye giriyor. Filistin topraklarındaki Siyonist işgale sessiz kalanlar, Türkiye’nin Katar’daki varlığına yüksek sesle karşı çıkıyorlar.

Evet, bu iyi bir örnek oldu. Sadece bu örnek bile, gözlerimizin açılması için yeterli olacaktır, olmalıdır.

 

  • SercanSercan3 ay önce
    Ama din,imam,vatan millet,sakarya adına mangalda kül bırakmıyoruz,iflah olmayız
  • Münir.Münir.3 ay önce
    Önemli olan, bu gibi insanların içerisinde emrolunduğu gibi dosdoğru yaşayabilmektir. İmtihan dünyası. Cennet kolay değil, cehennem de zor değil. Dünya hayatının özeti budur.
  • Fatih EMLİKFatih EMLİK3 ay önce
    İnsanoğlu ademden beri alışkanlıklar meleke ögrenerek inkişaf ederek gelişmiş.yada esfeli safilin e yuvarlanmıştır.mumin elinden ve dilinden komşusu emin olan değilmi?noluyor bize bu yollar sanki bizi esfeli safiline çıkıyor bizim için istediğimizi komşumuz için istersek gerçek mumin oluruz.zor ama imkânsız değil.
  • M.palamutM.palamut3 ay önce
    Dikkat edelim.Alışkanlıklar insanın karakterine dönüşür.Hz. Ömer yainandığınız gibi yaşarsınız. Ya da yaşadığınız gibi inanırsınız demiş.Bu alışkanlıkları terketmenin çaresiölümü çokça hatırlamak uzun emellerden vazgeçmektir.
  • Halim ÇerçiHalim Çerçi3 ay önce
    Hangi gazete? Haberi kim yapmış? Keşke isimlerini de verseydiniz. Zaten sizdeki inceliğin yüzde biri onlarda olsa bu aşırmayı yapmazlardı.
  • FatmanurFatmanur3 ay önce
    Ayhan Bey daha ne kötü alışkanlıklarımız var biliyorsun. Zaten bu kötü alışkanlıklarımız yüzünden bu haldeyiz.