EL-EMİN OLMADAN İMAN KEMALE ERER Mİ? Hakk’ın Nazargâhında Bir İmtihan: Emanet Bilinci ve Sorumluluk Ahlakı İnsan, yeryüzüne sadece nefes alıp vermek, tüketmek ve gelip geçmek için gönderilmiş sıradan bir varlık değildir. O, yaratılış gayesi gereği yeryüzünün halifesi kılınmış, göklerin, yerin ve dağların yüklenmekten çekindiği o ağır yükü, yani emaneti omuzlamış müstesna bir varlıktır. Kadim medeniyetimizde ve inanç dünyamızda emanet, yalnızca birinin bize geçici olarak bıraktığı maddi bir eşya değildir; insanın sahip olduğu her şey, aldığı her nefes ve üstlendiği her vazife ilahi bir emanettir. Günümüz dünyasında ne yazık ki "mülkiyet" hırsı, "emanet" şuurunun önüne geçmiştir. İnsanlar sahip oldukları serveti, makamı, ilmi ve hatta bedenlerini kendilerinin mutlak malı sanma yanılgısına düşmektedir. Oysa tevhid inancına göre mülkün gerçek sahibi yalnızca Allah’tır; insan ise bu mülk üzerinde geçici bir tasarruf yetkisine sahip olan bir emindir. İslam ahlakında güvenilir olmanın zirvesini temsil eden "El-Emin" sıfatı, her müminin hayatına nakşetmesi gereken en temel düsturdur. Emin olmayan bir kimsenin imanının da kemale eremeyeceği hakikati, bu bilincin ne denli hayati olduğunu açıkça ortaya koyar. Emanet bilinci, hayatın her alanını kuşatan bir sorumluluk ahlakını beraberinde getirir. Bir yöneticinin oturduğu koltuk, ona kişisel menfaat sağlasın diye değil, adaleti tesis etsin ve mazlumun hakkını korusun diye verilmiş bir emanettir. Makamını nefsinin arzularına alet eden kişi, sadece hukuka değil, ilahi adalete karşı da ihanet etmiş olur. Benzer şekilde bir tüccarın terazisi, bir işçinin mesaisi, bir öğretmenin kürsüsü ve bir hekimin şifa dağıtan eli de birer emanettir. İşini ihsan şuuruyla, yani "her an Allah’ı görüyormuş gibi" bir titizlikle yapmayan her birey, farkında olmadan kul hakkına girmekte ve toplumsal güven binasının harcını çürütmektedir. Aile müessesesi ve evlatlar da insanın omuzlarındaki en hassas emanetlerdendir. Eşler birbirine Allah’ın adıyla emanet edilmiş, çocuklar ise fıtratları bozulmadan hakikate yönlendirilsin diye anne ve babalara teslim edilmiştir. Onlara sadece maddi imkanlar sunup manevi terbiyeden, helal-haram hassasiyetinden mahrum bırakmak, emanete riayetsizliğin en acı örneklerindendir. Öte yandan, bize bahşedilen ömür sermayesi ve vakit de hesabı sorulacak büyük bir emanettir. İsraf, yalnızca ekmeği ya da suyu ziyan etmek değil; ömrü boş işlerle tüketmek, aklı ve kalbi hakikatten uzaklaştırmaktır. Unutmamak gerekir ki dünya hayatı bir imtihan meydanıdır ve her nimet, beraberinde bir mesuliyet getirir. Mahşer gününde kurulacak olan mizanda, insanın karşısına çıkacak en çetin sorulardan biri, kendisine verilen emanetleri nasıl koruduğu ve hak sahiplerine nasıl teslim ettiğidir. Takva sahibi bir mümin, kimsenin görmediği yerde dahi ilahi murakabenin farkında olan ve emanete hıyanet etmeyi en büyük zillet sayan kimsedir. Netice itibarıyla; toplumsal huzurun, adaletin ve kardeşliğin yeniden tesis edilmesi, ancak her bir ferdin kendi payına düşen emaneti hakkıyla taşımasıyla mümkündür. Kalplerimizi sıdk (doğruluk) ile bezeyip, hayatımızın her anını bir sorumluluk bilinciyle kuşattığımızda, hem dünya imtihanını yüz akıyla verebilir hem de rıza-i ilahiye nail olabiliriz. Selâm duâ ve basiretle...