Tramp Yahudi şapkası giyerken sen iyiydin...Bir Müslüman olunca zoruna mı gitti...

Bu bizim Eşbaşkan'ın dostu değil miydi?

Cihad, küresel siyaset arenasının kirli dilinde, ön yargıların gölgesinde ve popülist söylemlerin kıskacında belki de asıl manasından en çok koparılan, en acımasızca içi boşaltılan kavramların başında gelir. Günümüzde egemen güçlerin, kitleleri manipüle etmek ve İslam’ı evrensel bir tehdit gibi göstermek adına bu kelimeye yüklediği yapay anlamlar, ne yazık ki koca bir dinin barışçıl özüne gölge düşürmektedir. Siyasi figürlerin kendi ajandalarını tahkim etmek adına pervasızca kullandığı "radikal aşırılıkçı", "terör sempatizanı" ya da "cihad günleri" gibi ithamlar, aslında derin bir cehaletin ya da bilinçli bir algı operasyonunun ürünüdür. Cihadı sadece kan dökmekle, körü körü bir şiddetle bağdaştıran bu sığ bakış açısı, insanlığın en köklü manevi ve ahlaki direniş mekanizmalarından birini göz göre göre harcamaktadır. Oysa cihad, kelime kökeni itibarıyla "cehd etmekten" gelir; yani gayret göstermek, bir ideal uğruna tüm varlığıyla çabalamak ve zorluklar karşısında eğilmeden direnmek demektir. İslam inancının merkezinde yer alan bu kavram, sanılanın aksine dışarıdaki bir düşmandan ziyade, insanın doğrudan kendi içine yönelmesiyle başlar. Nitekim İslam peygamberinin bir savaştan dönerken söylediği "Küçük cihaddan büyük cihada dönüyoruz" sözü, bu gerçeğin en somut nişanesidir. Buradaki "büyük cihad", insanın kendi nefsiyle, içindeki karanlıkla, bencil arzularıyla ve ahlaki zafiyetleriyle giriştiği o sessiz ama devasa mücadeledir. Bir insanın hırslarına gem vurması, öfkesini adaletle dizginlemesi, her türlü yozlaşmaya rağmen dürüst kalabilmesi ve kalbini kötülüklerden arındırma çabası, cihadın en saf ve en asil halidir. Bu içsel temelden beslenen cihad, toplumsal boyuta ulaştığında ise yeryüzündeki ezeli iyi ile kötünün mücadelesine dönüşür. Cihad; bilginin cehalete, şefkatin zulme, adaletin zorbalığa karşı verdiği evrensel savaştır. Masum ve günahsız insanların katledilmesine, coğrafyaların talan edilmesine ve çocukların geleceğinin çalınmasına sessiz kalmamak bu inancın en temel gereğidir. Dünyanın neresinde olursa olsun, gücü elinde bulunduranların kurduğu sömürü çarklarına çomak sokmak, zalimin surlarında bir gedik açmak ve "ben buradayım" diyerek mazlumun elinden tutmak cihadın ta kendisidir. Gerçek bir cihad şuuru taşıyan insan, bozgunculuk çıkaran değil, bilakis yeryüzünde barışı, esenliği ve nizamı yeniden tesis etmek için ömrünü feda eden kimsedir. Daha da ötesi cihad, entelektüel ve ahlaki bir başkaldırıdır. Statükonun, adaletsiz düzenlerin ve modern çağın tiranlarının karşısına dikilip korkusuzca "kral çıplak" diyebilme cesaretidir. Bugün kendi çıkarları için dünyayı ateşe veren, insanları inançlarına göre ayrıştırıp hedef tahtasına koyan modern zorbaların yüzüne hakkı haykırmak, cihadın en yüce formlarından biridir. Çünkü en büyük cihad, zalim bir yöneticinin, adaletsiz bir gücün karşısında adaleti ve doğruyu savunmaktır. Sonuç olarak, cihadı kendi dar ve karanlık emellerine meze eden radikal odakların eylemleri ile bu eylemleri İslam'ın özüymüş gibi pazarlayan küresel siyasetçilerin söylemleri aynı madalyonun iki kirli yüzüdür. İslam bir barış manifestosudur; cihad ise bu barışın teminatı, insanın hem kendi ruhunda hem de yaşadığı toplumda iyiliği, sevgiyi ve adaleti hakim kılma mücadelesidir. Kavramlarımızı modern dünyanın çarpıtmalarına teslim etmemek, onları asıl kaynaklarından öğrenip dünyaya doğru anlatmak, bugün insanlık adına vereceğimiz en büyük varoluş cihadıdır.

Turp dayı aynaya bakmış kendini tarif etmiş. Hem cihad sadece kılıçla olmaz. Akıllı bir herif turp dayıya cihadın anlamını anlatsın. Cihadı kendi korsanlıkları, çapulculukları ile karıştırıyor