Demekki bir bildigi varmiski size zinnik bile birakmamis KIM BILIR NE YAPMISINIZDIR RAHMETLIYE

Kadir İnanır’ın Miras Davası: Yeşilçam Mahkemesinde Bir Kravatlık Adalet! Yeşilçam’ın o unutulmaz sert bakışlı dev çınarı Kadir İnanır’ın miras davası, sinema tarihimizin en dramatik ve en absürt senaryolarından birine dönüşmüş durumda. Mahkeme salonlarında 17 Aralık’a ertelenen bu son perde, perdedeki hiçbir jönün öngöremeyeceği cinsten bir akraba krizine sahne oluyor. Yeğen Levent İnanır’ın isyan bayrağını çekerek sarf ettiği "Dayım bize bir kravat dahi bırakmamış" sözleri, Türk sinemasının klasik repliklerini aratmayacak cinsten bir feryat olarak arşivlerdeki yerini alıyor. Hikaye adeta bir dönemin meşhur melodramları gibi başlıyor. Yıllarca dayılarının o heybetli, Tatar Ramazan duruşuna, Selvi Boylum Al Yazmalım’daki o asil yürüyüşüne bakıp gururlanan akrabalar, vasiyetname açılınca adeta "Bedenime sahip olabilirsin ama ruhuma asla!" diyen o meşhur şaşkınlıkla kalakalıyorlar. Bütün film telifleri, dededen kalan o köklü miras hisseleri ve gardırobun anahtarı, aktörün hayat arkadaşı Jülide Kural’a devredilince, aile cephesinde tam bir "Züğürt Ağa" sendromu yaşanıyor. İnsan koskoca Kadirizm ekolünden, en azından düşmanların karşısına çıkarken ceket cebine iliştirilecek bir mendil, ne biyiim, boyna takılacak tek bir ipek kravat bekliyor; fakat elde kalan sadece kocaman bir hiçlik. İşte tam da bu yüzden, adliyenin o mermer koridorlarında 17 Aralık’ta kurulacak mahkeme sahnesi, siyah-beyaz filmlerin o unutulmaz yüzleşme anlarını aratmayacak bir dekora bürünüyor. Gözlerinizi kapatın ve adaletin tecelli edeceği o hararetli salonun kapılarını aralayın. Hulusi Kentmen Ekolü Hakim: (Tokmağını masaya sertçe vurur) Sustuuun! Burası adalet kapısıdır, mahalle kahvesi değil! Evlat, nedir senin bu feryadın? Davacı Levent İnanır, söyle derdini! Levent İnanır: (Gözlerinde yaşlarla, ellerini semaya kaldırır) Hakim Bey! Bu kadarına da pes! Yıllarca "dayım" dedik, bağrımıza bastık. O meşhur bakışlarını sinemada izleyip gururlandık. Ama vasiyetname bir açıldı ki... Nayır! Nolamaz! İnanmak istemiyorum Hakim Bey! Bütün film telifleri, dedemizden kalan o kutsal toprak hisseleri, hepsi ama hepsi Jülide Hanım’a gitmiş! Bize ne kaldı biliyor musunuz? (Sesini iyice titretir) Koskoca bir hiç! Yahu insan düğünlerde, bayramlarda şanımıza yakışır şekilde takmak için gardıroptan tek bir çizgi ipek kravat bırakır! Dayım bize bir kravat dahi bırakmamış! Ailemizi resmen bertaraf ettiler Hakim Bey! Jülide Kural: (Gururlu ve mağrur bir duruşla araya girer) Yalan! Tamamen yalan! Kadir, hayatı boyunca paraya pula ehemmiyet vermemiş bir asalet abidesidir. O, filmlerinin telifini de, dedesinin mirasını da bu aşkın kutsallığına armağan etti. Siz onun sevgisini değil, sadece o şaşaalı gardırobunu sevmişsiniz! Levent İnanır’ın Avukatı: (Cüppesinin kollarını düzelterek öne fırlar) İtiraz ediyorum Hakim Bey! Müvekkilim ve asil ailesi, Kadirizm ekolünün yasal varisleridir. Bir kravat, sadece bir kumaş parçası değildir; o bir ailenin namusudur, şerefidir! Müvekkilimin boynunu o kravattan mahrum bırakmak, Türk sinemasına ihanettir! Hulusi Kentmen Ekolü Hakim: (Bıyıklarını sıvazlar, gözlüğünün üstünden derin derin bakar) Evlat... Demek bir kravat bile kalmadı ha? (Tokmağı yavaşça masaya bırakır) Kanunlar maddeleri söyler, lakin vicdanlar hakikati fısıldar. Bu davanın asıl düğümü kumaşta değil, kalptedir. Bu sebeple, tarafların sakinleşmesi, gardıropların ve teliflerin yeniden incelenmesi için dava 17 Aralık’a ertelenmiştir! Yaz kızım, gereği düşünüldü... Sosyal Medyanın "Kravat" Mesaisi: Capsler ve İronik Tweetler Geçidi Mahkeme salonundaki bu hüzünlü ve nostaljik hava, sosyal medyanın o acımasız ve mizahi dünyasına düştüğü an işin rengi tamamen değişti. "Bir kravat bile kalmadı" feryadı, dijital dünyanın yaratıcı zihinleri için adeta bir mizah madenine dönüştü. Sosyal medya platformlarında konuya dair yapılan binlerce yorum ve paylaşılan ironik gönderiler, davanın ciddiyetini absürt bir neşe dalgasına bıraktı. İşte o klavyelerden dökülen en eğlenceli dijital tepkiler: "Kadir İnanır filmlerinde kurşun yese bu kadar acı çekmezdi. Adamın mirası teliflerden değil, direkt bir adet ipek kravattan patladı." "Düşünsene Kadir İnanır gibi dayın var ama sana bayram harçlığı yerine Jülide Kural'ın imzalı fotoğrafı kalıyor. Ailenin bertaraf olma hızı şaka mı?" "Yeğenlerin adliye koridorundaki yürüyüşü gözümün önüne geliyor. Fonda 'Dila Hanım' müziği çalıyor ama boyunlar çıplak, yakalar bağrı açık..." "Kadirizm kuralları madde 1: Sevdiğin kadına dünyaları bırak, akrabaya kravat bile koklatma!" "Levent İnanır'ın avukatı 17 Aralık'taki duruşmaya delil klasörü yerine boş bir boyun bağı kutusuyla katılırsa şaşırmam." Levent İnanır ve bertaraf edilen aile üyeleri, şimdi hukuki yollarla "Bu filmin sonunu biz yazacağız" diyerek adliye koridorlarında saf tutmaya devam ediyor. Bakalım yargı süreci, akrabalara kaybettikleri o prestijli aksesuarı geri verecek mi, yoksa Jülide Hanım mirası "Hakim Bey, suçlu benim!" edasıyla tek başına sahiplenmeye devam mı edecek? Görünen o ki, bu miras kavgası daha çok sahne eskitemeye aday ve o meşhur kravat kolay kolay kimsenin boynuna dolanmayacak.

islam şuuru olmadığına göre bu adamın parasını berabermi kazandınız. adam kazanmış istediğine bırakır. ben amcaoğluna mesela miras bırakmam. o niye bıraksın.