Paradigmasız Muhalefet ve Erdoğan Karşıtlığının Sığ Suları! Siyaset bilimi, en temelde toplumsal sorunlara alternatif çözümler üretme, geleceğe dair ekonomik, sosyal ve kültürel vizyonlar ortaya koyma sanatıdır. Bir siyasi partinin veya liderin rüştünü ispat etmesi, sadece mevcut yönetimi eleştirmesiyle değil; halkın önüne koyduğu plan, program ve somut projelerle mümkündür. Ancak Türkiye’deki muhalefet pratiğine, özellikle de Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel’in siyaset tarzına bakıldığında, rasyonel bir gelecek tasavvurundan ziyade derin bir vizyonsuzluk göze çarpmaktadır. AK Parti Genel Sekreteri ve İzmir Milletvekili Eyyüp Kadir İnan’ın, kentteki tarihi miraslara sahip çıkma noktasında yaptığı son çağrılar ve ortaya koyduğu eleştiriler, muhalefetin içine düştüğü bu programsızlık girdabını bir kez daha gözler önüne sermiştir. Bugün muhalefet bloğunun en büyük çıkmazı, bütün siyasi paradigmasını ve varoluşsal zeminini yalnızca tek bir parametre üzerine kurmuş olmasıdır: Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan karşıtlığı. Siyasi literatürde ve kitle iletişiminde rasyonel bir politika üretmek yerine, "Erdoğan ne yaparsa yapsa tam aksini iddia etme" refleksine sıkışıp kalmış bir muhalefet anlayışı mevcuttur. İktidarın attığı her adımı, gerçekleştirdiği her yatırımı veya yürüttüğü her restorasyon projesini körü körüne reddetmek, modern siyaset biliminde muhalefet yapmak olarak tanımlanamaz. Planı, programı, sosyal ve kültürel ajandası olmayan bir yapının, sadece karşıtlık üzerinden bir toplumsal rıza üretmesi ya da ülkenin yarınlarına dair güven vermesi eşyanın tabiatına aykırıdır. Gerçek belediyecilik ve devlet adamlığı, laf üretmekle değil, şehirlerin hafızasını ve halkın refahını koruyacak eserler ortaya koymakla ölçülür. AK Parti’nin İzmir’de yürüttüğü Tarihi Un Fabrikası Binası restorasyonu gibi asırlık mirasları ayağa kaldıran somut projeler karşısında sergilenen sessizlik ya da çarpıtma siyaseti, vizyon eksikliğinin en net kanıtıdır. Eyyüp Kadir İnan’ın da işaret ettiği gibi, muhalefet liderlerinin fildişi kulelerinden ezbere eleştiriler savurmak yerine sahadaki icraatları yerinde görmesi, millete hizmet yolunda üretilen emeği takdir etmesi ve ideolojik körlükle ettikleri haksız sözler için özür dileyebilmesi gerekir. Siyaset, kişisel husumetlerin veya körü körüne karşıtlıkların tatmin sahası değildir; vatanın her bir köşesine değer katma yarışıdır.