“(…) - Geleneksel okuma yöntemini değiştirip, Arapça öğretiminin yanı sıra Osmanlı Türkçesi (nesih, talik, divanî ve rika) okuma-yazma kurallarını müfredata koyan oydu... - “Türk adının muhteşem bir ırka mensup olduğunu” yazan ders kitabına itiraz etmeyen oydu. (Bakınız: Selanikli Tevfik’in “Osmanlı Tarihi.”) - Sansürcü kimliğiyle bilinmesine rağmen coğrafya dersinde, “hükûmet-i mutlaka”, “hükûmet-i meşrûta” ve “hükûmet-i cumhûriyye” öğretilmesine karşı çıkmayan oydu...

- İlköğretimi zorunlu yapan oydu... - Okullaşma rekoru kıran oydu. (Örneğin, 1877’de İstanbul’da sadece 200 modern ilkokul varken, 1905 yılında 9 bine çıkardı. 33 yıllık saltanatı boyunca her yıl ortalama 400 ilkokul açtı.) Yani: İkinci Abdülhamit dönemi eğitim anlayışına genel olarak bakıldığında reformcu/ modernist yönün ağır bastığı görülür... (…)”