Aile ilişkilerimizde ortak dil yakalayamıyorsak işler zorlaşıyor.
Aile ilişkilerimizde ortak dil yakalayamıyorsak işler zorlaşıyor, diyor Mehtap Kayaoğlu ve ekliyor “.. ama birbirimizin dilinden anlıyorsak cennetten bir köşeye dönen günler yaşıyoruz ev halkımızla. Bu noktadan yola çıkacak olursak öncelikle evlenen insanların “sen”-“ben” çekişmesine girmemesi, girmişse vazgeçmesi gerekir. Çünkü evlilik “sen”den ve “ben”den farklı bir süreç olarak yaşanır. Evlenen insanların hayata artık “Biz” gözüyle bakması gerekir.”
Psikolojik Danışman ve Psikoterapist olan Mehtap Kayaoğlu “aile danışmanlığı yaptığı çiftlerde çok dikkatini çeken bazı hataları” yazdı Haber 7’de. Özetle şöyle diyor Kayaoğlu:
Genellikle çiftler sıkıntılı günlere yelken açtıklarında, bu zorluğu fark ettiklerinde, işleri düzeltebilmek için tek tek her şeyi gözden geçirmeye başlıyor. İğneden ipliğe her türlü yaşanmışlık tek tek mercek altına yatırılıyor. Ve yaşananlara bir anlam yüklenmeye çalışılıyor. Değişen duygulara, sertleşen davranışlara gerekçe olabilecek anlamlar. “Neden böyle oldu”dan başlayan; “Niye ben?”e kadar uzanan kocaman bir yol gibi. Oysa ne kadar uğraşsanız da hatayı başlatan doğru adresi bir türlü bulamazsınız. Bulamayacağınıza göre zihninizi yormanızın anlamı da yok..
“Olan oldu… peki bunu nasıl toparlayabilirim?”e odaklanın. Birbirinizi suçlayarak olaylara bakmamaya çalışın.
“Sütüm kara” diyen insanlar olabilmek önemli evlilik ilişkisinde.
Günümüzde ilişkilerde hep “Aha yakaladım senii…! Benden kaçmaz…!!!” formatına oturmuş konuşmalar var. Oysa eski büyükler bilirler. Bir kızı veya erkeği evlendireceklerinde; “Yavrum… Artık evleniyorsun… Bundan sonra bir kulağın sağır, bir gözün kör olsun…” derlermiş. Kulak ve gözü metafor olarak düşünürseniz eğer, işiniz kolaylaşır. Eşinizin her yaptığını görmeyin, her lafına alınganlık yapmayın. Sadece konuşun onunla, havadan sudan… Oradan buradan sıradan konuşmalar yapın.
Bir araya gelen, kakara kikiri sohbetler yapan eşler/aileler çok iyi anlaşır biliyor musunuz?
Eşinizle veya çocuğunuzla yaptığınız her konuşmanın sonunda illaki bir uzlaşmaya varmaya çalışmayın. Sallantıdaki ilişkiler için en ciddi risk bu çünkü. Evlilik elden gidiyor… Siz ev halkınızla uzlaşmaya çalışıyorsunuz! Niye risk? Uzlaşabilmek için ona -kendi doğrularınızı- dayattığınızı fark etmezsiniz bile! Siz uzlaşma gayreti içindeyken, sorun yaşadığınız kişi “yine yapıyor yapacağını… kendi saçmalıklarını bana kabul ettirmeye çalışıyor” diye düşünür normal olarak. Niye normal olarak dedim? Ee onun doğruları da sizin için saçmalık da ondan!
Öyleyse akıl okumadığınız her pozisyon, kesin olarak iyi anlaşacağınız güzel günlere biletsiz yolculuk gibidir! Akıl okumayın yeter! Birbirinizle keyifli ilişkiler kurmaya çalışın. Konuşun; ama problemlerinizi konuşmayın… ailece kakara kikiri yapmaya başlayın.
Unutmayın! En iyi ilişki, üzerinde konuşulmayan ilişkidir!
Peki, okur ne diyor?
“Kadınlar çok lüks düşkünü oldu.. Ne yaparsan yap hep biraz daha fazlasını istiyor. Yeni bir araba alıyorsun.. ‘Benim arabam nerde’ diyor. Bir eve taşınıyorsun, ‘Neden 4 odalı değil’ diyor. İki senede bir üç senede bir mobilyalar eskidi diyor. Perdeler her sene değişiyor. Ayakkabılar 10’ar 20’şer çift.. Elbiseler kat kat.. Takıları zaten geçtim.. Üstüne de akşam eve gelince bir sıcak çorba yok. Bir afra bir tafra..”
Diğer bir okur:
"...İlk insandan beri var olan evlilik geleneği ve aile müessesesi damat ve gelinin el ele tutuşup koştukları bir maraton koşusudur. Yüz metre, dört yüz metre koşusu değildir. Maraton derken de yanlış söyledim. Başlangıcı (startı) söz(nişan) ile verilen, son noktası/bitiş çizgisi ölüm, olan bir koşu demektir."
