Kalp pili gibi belirli terapötik cihazlar, yakıldığında patlayacaktır. Bu sebeple, yakma sırasında tehlikeli gazlar oluşturabilecek şeyler vücuttan çıkarılıyor.

Kremasyon odası, yüksek sıcaklıkları tutacak şekilde tasarlanmış endüstriyel tuğlayla kaplıdır. Bu oda, sadece belirli bir istisna olmak üzere, sadece bir vücut tutacak şekilde tasarlanıyor; doğumu sırasında ölen bir doğmamış çocuk ve anne gibi. Çoğu durumda, aynı kremasyonda aynı anda birden fazla cismi yakmak yasa dışı kabul ediliyor.

Ceset, yakma odasına yerleştirildiği için yakıt tabutun içinde kalıyor. Odaya açılan kapı, işlem için gerekli olan yüksek sıcaklıkların muhafaza edilmesi için, gövdenin iç kısmına sadece kısa bir süre açılıyor. Bir zamanlar kömür ve kok kömürü ile yakılan kremasyon odaları, günümüzde genellikle doğalgaz, propan veya dizel yakıtla besleniyor.

Kremasyon odasının içine yerleştirildikten sonra tabut ve gövde, büyük bir alev kolonuna maruz kalıyor. Önce tabut, sonra da bedenin kendisi ateşe maruz kalıyor. Vücudun suyu hızla buhar formuna geçiyor ve sonra yanmaya başlıyor. Önce saçlar ve deri yanıyor, ardından komple kömürleşiyor. Yumuşak dokular buharlaşıyor ve daha sonra kemikler kireçlenmeye başlıyor.

Bazı krematoryumlarda ayrıca emisyonları, kokuları ve dumanı azaltabilen ikincil sonar arıtıcılar da bulunuyor. Aksi halde kırılgan kemikleri, bir çapa gibi uzun bir çubuk yardımıyla biri tarafından elle eziliyor.

Tüm işlem, vücudun ağırlığı, kullanılan tabut türü ve imbik tarafından tutulan ortalama sıcaklık gibi faktörlere bağlı olarak iki ila üç saat sürüyor.

Bu noktada vücut, iskelet kalıntılarına ve toza indirgeniyor. Yeterince soğutulduktan sonra bir tepsi üzerine süpürülüyor ve cerrahi vidalar, dolgular veya metal plakalar gibi kalabilen herhangi bir metal parçacığı çıkarmak için bir mıknatıs kullanılıyor. Bunlar daha sonra bertaraf ediliyor veya geri dönüştürülüyor.

Son olarak, kalan kemikleri ince bir toz haline getirmek için cremulator adı verilen bir cihaz kullanılıyor. Bu makine, bir karıştırıcıya benzer şekilde bilyalı rulmanlar veya döner bıçaklar kullanıyor. Şimdi son hallerine ulaşan kremainler (yakılan kalıntılar) plastik bir kutuya veya urn adı verilen bir kavanoza konuluyor ve sevdiklerine veriliyor. Bu işlem, genellikle ya cenaze töreninden sonraki gün ya da aynı günün sonunda tamamlanıyor.

Kremasyon tabutları tamamen ahşaptan, bambudan veya kumaş ilavesiyle bir hasır malzemeden yapılıyor. Bazı durumlarda, basit bir karton kutu kullanılıyor. Kaynak: webtekno