Prof. Dr. Celal Kırca Mirat Haber'de yazdı: “Kesin bilgiye dayanmayan, kuşkulu veya tahminî düşünce ve kanaate” zan deniliyor ve “her hangi bir kişi, bir olay ya da bir durum hakkında yetersiz bilgiye veya belirsizliğe dayalı olarak oluşan tahminî bir kanaati ifade ediyor”. Bu nedenle her zanda, potansiyel olarak doğru olma ihtimali kadar yalan ve yanlış olma ihtimalini de bulunuyor. Bu da günlük hayatımızda sık sık söylediğimiz “zannederim” veya “öyle zannediyorum” vs. gibi sözlerin tahminden öte bir anlam ifade etmediğini gösteriyor. Nitekim İzmirli İsmail Hakkı, bu konuda dikkat çekici bir tasnif yapıyor: % 1 ihtimali olan şeye, vehim; % 2-50 ihti­mali olan şeye şüphe; % 50’den sonraki ihtimale zan; % 90 ihtimale ise zann-ı galib; ve % 100 ihtimale de ilim adı verilir, diyor.[1] Dolayısıyla bir kişiyi, bir olguyu veya bir durumu iyi ve olumlu bulmaya ve öyle sanmaya “hüsn-i zan”; onu kötü bulmaya veya kötü sanmaya da “sû-i zan” de­niliyor.