1990'lı yıllarda millet hiperenflasyon ile tanışmak zorunda kaldı. Enflasyon %70-%100 bandında dolaşıyordu ve fiyatlar haftalık hattâ günlük olarak değişiyordu. Esnaf 'yarın zam gelecek' diye elindeki malı bile satmıyordu. Çay ve simit gibi en alt seviyedeki iki temel gıda bile asgari ücretin büyük kısmını eritiyordu. 2001 krizinde gecelik faizler %7500 akılalmaz seviyelere fırlamıştı. Fabrikaların kapandığı, esnafın yazar kasa fırlattığı, devletin parayı halka/işçiye vermek yerine bankalara ve faiz lobilerine akıttığı bir düzende, asgari ücretlinin çay-simide mahkum edilmesi kaçınılmazdı ve atıfta bulunduğun "çay/simit eleştirisi" sonuna kadar haklıydı. Ekonomi politikalarını tamamen İMF 'reçeteleri' belirliyordu. IMF memurları Ankara'ya gelip bakanlara direktif veriyordu, tarım kotaları koyuyordu ve memur maaş artışlarını sınırlıyordu. Devlet memurlara maaşlarını ödeyemiyordu. Kendi işçisine çay-simidi bile layık göremeyen o zamanki yönetim, kararları Ankara'dan değil Washington'dan alıyordu. Siyasî istikrarsızlıktan hiç başlamayayım... Sen nasıl emeklisin böyle. Tahminimce en fazla 15 yıl çalışmışlığın vardır. Hangi Ecevit'ten bahsediyorsun, benim bahsettiğim Ecevit olamaz. Sen istersen onun elini veya ayağını öpmeye ve basiretsizce özlemeye devam edebilirsin. Senin ya hafızan bozuk veya bilmediğin boyundan büyük konulara konuşuyorsun.