Dirilişin eşiğinde: Bu çağ bizi bekliyor
Dirilişin eşiğinde: Bu çağ bizi bekliyor
Hüseyin Demir
Bütün büyük hikâyelerin sonunda sessizlik olur.
Fırtınadan sonra gelen o derin sessizlik...
Sanki gökyüzü bile nefesini tutar.
İşte biz, tam o sessizliğin eşiğindeyiz.
Bir çağ kapanıyor, bir çağ açılmak üzere.
Ve bu yeniçağın kapısında duran millet biziz.
Tarihin her döneminde bir kavim, bir toplum, bir inanç halkası insanlığın yükünü omuzlamıştır.
Bugün o yük yine bizim önümüze bırakıldı.
Çünkü biz, sadece sınırları olan bir devlet değil; vicdanı olan bir medeniyetiz.
Dün, savaş meydanlarında adalet aradık.
Bugün, ekranların ve ekonomilerin arasında aynı adaletin izindeyiz.
Yarın, belki yapay zekâ şehirlerinde, belki Mars kolonisinde bile,
insanı insan yapan o hakikat sesini korumak zorunda olacağız.
Bu yüzden diriliş artık bir tarihî görev değil, küresel bir sorumluluktur.
Dünya çökerken, insanlık yönünü kaybederken,
bu toprakların sesi yeniden insanın özünü hatırlatmalıdır.
Çünkü biz, taş değil; ruh taşıyan bir milletiz.
Bugün gençlerimizin omzuna yüklenen görev, atalarının kılıcından daha ağır.
O kılıç maddeyi kesiyordu;
bugünkü sorumluluk ise karanlığı yarmak.
İnançsızlığın, umutsuzluğun, kimliksizliğin karanlığını…
Bunun yolu, sadece teknolojide değil;
kalpte, ahlakta, duruşta bir devrim yapmaktan geçiyor.
Bir milletin büyüklüğü, sahip olduklarından değil,
verebildiklerinden anlaşılır.
Bizim büyüklüğümüz, paylaşmaktan geliyor.
Ecdadımız bir eliyle fethederken, öteki eliyle imar etti;
bir eliyle savaşırken, ötekiyle medrese kurdu.
Bugün de aynı dengeye dönmek zorundayız:
Güç ve merhamet arasında kurulan o ilahi dengeye.
Dirilişin yolu artık bellidir:
Önce kendi içimizi fethedeceğiz.
Nefsimizin, korkularımızın, umutsuzluklarımızın zincirini kıracağız.
Sonra kendi evimizi, sokağımızı, şehrimizi yeniden inşa edeceğiz.
Ve nihayet dünyaya adaletin, hikmetin, kardeşliğin sesini taşıyacağız.
Bu çağ bizi bekliyor.
Çünkü insanlık, maddede boğulmuş bir dünyadan ruh arıyor.
Batı’nın refahı huzur getirmedi,
Doğu’nun suskunluğu barış getirmedi.
Yeni bir dil, yeni bir yön, yeni bir adalet anlayışı gerekiyor.
Ve o anlayışın kaynağı, bu toprakların inancında saklı.
O yüzden yeniden başlıyoruz.
Bu kez fütursuz bir övünçle değil, bilinçli bir tevazu ile.
Kendimizi merkeze değil, hakikati merkeze koyarak.
İnsanı, doğayı, emeği, imanı yeniden birbirine bağlayarak.
Diriliş artık uzak bir ütopya değil;
evlerimizdeki sessizlikte, çocuklarımızın gözlerinde,
camilerimizin gölgesinde, dualarımızın içinde filizlenen bir gerçek.
Ve biz biliyoruz:
Tarih, kendini unutanları değil,
ruhunu yeniden hatırlayanları yazacak.
Evet…
Bu milletin kalbi hâlâ atıyor.
Ama artık o kalp, sadece bir milletin değil,
bütün bir insanlığın umudu olmak için atıyor.
Selam ve dua ile.