“Dünyanın her yerinde insanlık, Filistin'deki çocuklar ve siviller için meydanlarda.
 "Sokağa çıkmakla ne olur?" demeyin...
 Dünya kamuoyu baskısı o kadar yoğun ki, Obama bile "Tel Aviv'in bekası için söylüyorum" dese de İsrail'in Gazze'deki şiddetini eleştirmek zorunda kalıyor.
 İsrail devletinin meşruiyetini kaybetmesi, dünya kamuoyunda yapayalnız kalması, hukuk dışına çıkarken fütursuzlaşmasını biraz da olsa engelliyor. BM verilerine göre şu ana kadar 3 bin Filistinli çocuğu öldürdükleri Gazze'ye attıkları fosfor bombası miktarını azaltıyorlar mesela..
 Az şey mi sizce?
 Kaldı ki bireyler ve halklar olarak elimizde başka ne silahımız var?


Bizler bu hislerle, "Türkiye niçin ayakta değil, neden geç kaldık, ne bekliyoruz?" diye hayıflanaduralım... Birileri nihayet cumartesi günü düzenlenecek olan Filistin mitinginin 29 Ekim'den bir gün öncesine denk gelmesine takılmış.
 Bir gün sonra yapılsa neyseymiş de... 29 Ekim'den bir gün önce Filistin mitingi yapmak olacak iş değilmiş.
 Cumartesi Filistin'e destek eylemine katılmak, pazar günü 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı'nı kutlamaya neden engel oluyor, anlayabilmiş değilim. "Yoruluruz, enerjimiz kalmaz" diye mi düşünüyorlar? Geçen yazıda da sordum, mantıklı tek bir cevap gelmedi.


Evet, ülkedeki histeri bu boyutta.
 Dün baktım yurttan sesler korosuna son olarak Ahmet Hakan da katılmış. Şöyle yazmış:
 "Miting, Cumhuriyetimizin yüzüncü yılını kutlayacağımız günden bir gün önce yapılacak. Keşke zamanlama böyle belirlenmeseydi. Keşke mesela 31 Ekim günü, mesela 1 Kasım günü yapılsaydı bu miting. Çok daha münasip kaçardı."
 Peki Ahmet... Gazze'de ölümü bekleyen çocuklara söyleyelim birkaç gün beklesinler.
 İtiraf ediyorum. Bazen şahit olduğum tartışmalara, önceliklere baktıkça delirdiğimi ve sizlerin bana bunu çaktırmadığınızı düşünüyorum.”