Çocuklar için anne sevgi, şefkatli kollar ve güven anlamına gelirken ataerkil toplumlarda baba sosyalleşme ve paylaşmak anlamları taşıyor. Annesiyle bütünleşen çocuğun yaşamına giren baba ‘başkası’ düşüncesini de tetiklerken pek çok eylemde birlikteliği de sağlıyor. Annenin inşa ettiği duygusal temeli babayla birlikte kusursuzluğa ulaştıran çocuk için sosyal ortamda var olmak mümkün oluyor. Böylelikle çocuk baba sayesinde başkalarını kabullenme ve toplumsallaşmaya ayak uydurabiliyor.

Çocukluk dönemlerinde baba aslında çocuk ve anne ilişkisinde üçüncü kişi olarak kabul ediliyor. Annenin tek sevgilisi olmak isteyen çocuk babayı bir şekilde dışarıda bırakmayı amaçlıyor. Ancak babanın gücü, rolü ve ailedeki önemini yavaş yavaş kavrayan çocuk kendi rolünü benimseyerek cinsel kimlik edinme sürecini daha sağlıklı bir şekilde tamamlıyor. Erkek çocukları için ortaya çıkan bu sürecin çatışmaya dönüşmesi halinde cinsel kimlik edinmede ciddi problemler ortaya çıkıyor.

Erkek çocuklar için cinsel kimlik oluşturmada etkili olan baba, kız çocuklarının karşı cinsle ilişkilerinde baba oldukça önemli. Çünkü tanışılan ilk erkeğin baba olması gelecekte erkeklerden beklentileri şekillendirecek bir durum oluyor. Babanın ideal erkek formunu yaratması kız çocuklarının gelecekte yapacakları seçimleri ve alacakları kararları doğrudan etkiliyor.

Çocukların zekâ seviyelerinin doğuştan geldiği gibi bir peşin hüküm mevcut. Ancak zekâ gelişebilen bir unsur. Bu nedenle de zekâ gelişiminde babanın rolünü göz ardı etmemek oldukça önemli. Babanın varlığı, kokusunun duyulması ve ortamda güven hissini yaratması çocuğun zekâ konusunda daha güçlü bir noktaya ulaşmasını sağlıyor. İlerleyen dönemlerde çocuk ve baba arasındaki ilişkinin sağlamlığı akademik başarıyı da doğrudan tetikliyor. Bu nedenle baba evin gizli kahramanı olarak çocukların gelişiminde büyük rol oynuyor.