Ali Karahasanoğlu sordu: Alihan Kuriş ve Alparslan Kuytul'a niye sessizler?

Ali Bey,fetöculer,suleymancilar,kuytulcular... yakında yenileri eklenir.. Bir cemaatte kardeşler arasında mal mülk kavgası var,dava İngiliz mahkemelerinde, bir diğerinde 800 kilo altın buhar oldu .. Ali Bey niye bu cemaatler sorusturulmuyor..

"Düşmanımın Düşmanı Dostumdur" Stratejisi Akit gazetesi yazarı Ali Karahasanoğlu’nun köşesinde dile getirdiği bu soru, Türkiye’deki medya mahallelerinin ve siyasi kamplaşmaların haber seçiciliğini nasıl etkilediğini gösteren çarpıcı bir örnektir. Karahasanoğlu, normal şartlarda muhafazakar veya dini hassasiyetleri olan yapıları her fırsatta mercek altına alan, eleştiren ya da buralardaki olumsuz gelişmeleri manşetlerine taşıyan muhalif medyanın, Alihan Kuriş ve Alparslan Kuytul gibi figürler söz konusu olduğunda neden derin bir sessizliğe gömüldüğünü sorgulamaktadır. Yazarın buradaki temel tespiti, muhalif basının bu iki isim ve liderlik ettikleri yapılar hakkındaki ciddi iddiaları, soruşturmaları veya adli süreçleri görmezden gelerek adeta onlara bir tür muafiyet alanı ya da kendi deyimiyle bir torpil tanıdığı yönündedir. Bu durumun arka planını ve nedenlerini rasyonel bir medya analiziyle değerlendirdiğimizde, karşımıza tamamen "düşmanımın düşmanı dostumdur" şeklinde özetlenebilecek pragmatik bir siyasi strateji çıkmaktadır. Süleymancılar cemaatinin lideri Alihan Kuriş ve Furkan Vakfı'nın kurucusu Alparslan Kuytul, uzun süredir mevcut hükümete ve ekonomi, dış politika, sosyal yaşam gibi alanlardaki politikalara sert eleştiriler yönelten, iktidarla açık bir yol ayrımı ve gerilim yaşayan isimlerdir. Muhalif medya için bu iki ismin dini kimliklerinden ziyade, mevcut siyasi iktidara karşı aldıkları muhalif konum ve tabanlarında yarattıkları sarsıntı önem kazanmaktadır. Dolayısıyla, normalde seküler bir çizgide duran ve tarikat ya da cemaat yapılanmalarına mesafeli, hatta tepkili olan bu basın organları, iktidarın karşısında duran her aktörü bir şekilde kendi alanlarına yaklaştırmakta veya en azından onları yıpratacak haberleri yapmaktan kaçınmaktadır. Sonuç olarak, Karahasanoğlu'nun dikkat çektiği bu sessizlik, medyadaki ilkeli duruş veya tarafsız habercilik kaygısından ziyade, tamamen siyasi faydacılıkla açıklanabilir. Muhalif basın, bu isimlerin üzerine giderek iktidarın argümanlarını güçlendirmek veya hükümetin bu yapılara yönelik adli adımlarını meşrulaştırmak istememektedir. Bu durum da medyanın, haberin nesnel değerine ya da iddiaların ciddiyetine göre değil, o haberin mevcut siyasi mücadelede kime yarayacağına veya kime zarar vereceğine göre pozisyon aldığını bir kez daha gözler önüne sermektedir.