Dassault Rafale hava muharebesinde F-35 yenebilir mi?

Rafale, Fransa’nın stratejik otonomi anlayışının ürünüdür. Paris, Soğuk Savaş sonrası dönemde ABD’ye bağımlı olmadan güç projeksiyonu yapabilecek bir platform tasarlamak istedi. Bu nedenle Rafale; yüksek sorti üretim kapasitesi, düşük bakım bağımlılığı, çift motor güvenliği ve çok rollü görev esnekliği üzerine inşa edildi.

Delta kanat-canard konfigürasyonu sayesinde yüksek manevra kabiliyeti sunar. SPECTRA elektronik harp sistemi ise uçağın en kritik kozlarından biridir. Bu sistem, tehdit algılama, elektronik karıştırma ve kendini koruma kabiliyetlerini entegre şekilde sunarak Rafale’yi “görünmez” değil ama “zor vurulur” bir platform haline getirir.

F-35 ise bambaşka bir felsefenin sonucudur. Lockheed Martin tarafından geliştirilen bu uçak, beşinci nesil savaşın merkezine yerleştirilmiş bir “sensör düğümü” olarak tasarlanmıştır. F-35’in asıl gücü manevra değil, bilgi üstünlüğüdür.

Düşük radar kesit alanı (stealth tasarım), gelişmiş AESA radarı, dağıtılmış açıklık sistemi ve sensör füzyonu sayesinde pilot, savaş alanını tek bir entegre taktik ekran üzerinden görür. F-35, yalnız savaşmak için değil; ağ merkezli harp içinde diğer platformlara hedef verisi sağlayarak savaşın kaderini şekillendirmek için tasarlanmıştır. Peki gerçek bir hava-hava muharebesinde hangisi üstün olur?

Görüş ötesi (BVR) angajmanda F-35 belirgin avantaja sahiptir. Daha düşük radar izi sayesinde daha geç tespit edilir. Sensör füzyonu sayesinde tehditleri daha erken algılar ve ilk atışı yapma ihtimali yüksektir. Modern hava savaşında “ilk gören, ilk ateşleyen, ilk vuran” genellikle kazanır. Bu bağlamda F-35’in bilgi üstünlüğü kritik bir avantajdır.

Ancak savaş yakın mesafeye (WVR) girerse tablo değişir. Rafale’nin aerodinamik yapısı, özellikle burun hakimiyeti ve ani yön değişimlerinde avantaj sağlar. Çift motorlu yapısı ve yüksek itki-ağırlık oranı, klasik it dalaşında Rafale’yi daha “doğal bir dogfighter” haline getirir.

F-35 manevra kabiliyeti açısından yetersiz değildir; ancak tasarım önceliği bu değildir. F-35’in WVR avantajı ise kaska entegre hedefleme sistemi ve yüksek off-boresight füzelerden gelir. Yani burun doğrultusu değil, sensör ve füze mimarisi belirleyici olur.

Stratejik açıdan bakıldığında iki uçak farklı roller için optimize edilmiştir. Rafale bağımsız operasyon kabiliyeti, yüksek silah taşıma kapasitesi ve çok rollü esneklik sunar. F-35 ise savaşın ilk gününde hava savunma sistemlerini delmek, bilgi üstünlüğü kurmak ve daha eski nesil uçaklara hedefleme verisi sağlamak için tasarlanmıştır.

Gerçek bir çatışma ihtimali teorik olarak düşük olsa da tamamen imkansız değildir. Körfez bölgesinde Rafale kullanıcıları (Katar, BAE, Mısır) ile F-35 kullanan İsrail gibi aktörler yan yana bulunuyor.

Politik gerilimler askeri angajmana dönüşürse böyle bir senaryo teknik olarak mümkün olabilir. Ancak NATO tatbikatları dışında iki platformun doğrudan çatışması son derece düşük olasılıktır.

Sonuç olarak mesele “hangisi daha iyi?” sorusu değildir. Soru şudur: Hangi savaş senaryosunda, hangi görev setinde, hangi destek unsurlarıyla? BVR ağırlıklı, ağ merkezli, yüksek tehditli hava savunma ortamında F-35 avantajlıdır. Yoğun elektronik harp desteği altında, çok rollü görev icrasında ve yakın hava muharebesinde ise Rafale ciddi bir rakiptir.

Avantaj bağlama bağlıdır. Bu iki platform, birbirinin alternatifi değil; iki farklı askeri vizyonun temsilcisidir. Haber Kaynağı: The National Interest - Harrison Kass