Evet sene 1993; arkadaşlarımla birlikte mesai çıkışı yoldan geçerken ve hiç bir uyarı ve işaret olmadan bir de baktım ki sırtıma vurulmuş bir darbe ile havaya fırladım ve yere çakıldım. Yerde yatıp başımı yana döndüğümde askeri birliğe ait aracın vurmuş olduğunu anladım. Hemen etrafıma askerlerle birlikte dostlar toplandığında kazayı yapan sürücü asker başımda çömelip durarak ve sürücü parkasını da yüzüne dayayarak ağladığında ben kendisine bu halimle üzülmemesi nasihatinde bulundum. Ama ne oldu biliyormusunuz, Kalça kemiğim kırıldı, kalça protez başlığı taktırdım, üç kez ameliyat geçirdim ve engelli bir birey olarak hayatımı bu halimle sürdürebilmekteyim. Şimdiye kadar da ne arayanım, ne soranım ne de bir beklentim oldu. ALLAH'a şükür hayat devam ediyor. Sadece takdir ALAH'ındır dedim. Böyle bir mağduriyet karşısında da maddi kayıplarım omasına rağmen ve hala manevi kayıplarımı da kazanca dönüştürmenin zahmetine rağmen toplumun hiç bir kesiminde kimse haberdar olmamıştır. Yine de Allah devletimize, milletimize, askerimize zeval vermesin dedim böyle Diyarbakır gibi bir memlekette.

MEHMEDİM size canlar feda. Bir damla kanınız tüm zalimleri boğar. Bir değil bin ambulans feda olsun...