Annelerimizden izinsiz korkusuzca bahçemize çıkar gibi çıkabildiğimiz.. Kapı köşelerinde ninelerin çorap ördüğü; hiç korkmadan oynadığımız kimi yerde toprak üstüne kaba taşlı, kimi yerde parke taşlı, çamurlu sokaklarımız vardı...
Sigara izmaritinin çörçöpün olmadığı, kıyı köşelerinde yetişen papatyaları topladığımız, çıplak ayak tozuyla toprağıyla oynayıp rüzgarında savrulduğumuz mis kokulu, çocuk dolu, tehlikesiz, kornasız, arabasız huzur bulduğumuz sokaklarımız vardı..
Millet olarak bizim evimiz, bizim mahallemiz, bizim sokaklarımız sımsıcaktı..
Mahallemiz, düşünce dünyamızın ve hayat felsefemizin sahnelendirildiği, canlandırıldığı bir sahne, sokaklarımız camiyle. Mekteple, medreseyle, tekkeyle iç içe ve ötelere açık enfes hülyalar içinde dolaştıran, dolaştırıp gönüllerimize en romantik duygular aşılayan bir canlılık timsaliydi..
Evlerimiz gibi sokaklarımız, sokaklarımız gibi de mahallelerimiz, hatta kasaba ve şehirlerimiz, her parçasıyla, her yanıyla adeta kalplerimizin bir köşesiydi..
Sanki bu evlerde oturan, bu sokaklarda dolaşan, bu mahallelerde hayatın takvimini yaşayan nazik, kibar, saygılı insanlar gibisi bir gittiler bir daha dönmediler!
Bu evlerden bazıları, şurasında-burasındaki yanıkları, zaman ve hadiselerin sağında-solunda meydana getirdiği yara izleri, bize geçmişten ne hikâyeler ne hikâyeler anlatırdı.
Bu evler, gül, çiçek, kavuniçi, karanfil gibi tatlı renkleriyle, sakinlerinin, güzellik, derinlik, zerafet, inceliğini aksettirirdi.
Köyden kasabaya, kasabadan şehire, bir müşterek inanç, bir müşterek kültür timsaliydiler.
Endamlı minarelerimiz her dem mütebessim, her an eli kulağındaydı sanki..
ALLAHUEKBER..
Bir de buna çocukların, kuşların cıvıldayışları, arıların vızıldayışları, Allah için birbirini sevenlerin nefesi eklenince her yan adeta cennet rengine bürünürdü.
