Türkiye korkusu tavan yaptı: Bizim için en sessiz ve en rahatsız edici tehdit su altından geliyor

Stratejist Turan Oğuz tarafından aktarılan haberin detayları şu şekilde: TCG İstanbul fırkateyninin Lazkiye’ye demirlemesi önemli bir mesaj: Akdeniz artık İsrail ve Rus gölü olmayacak, Mavi Vatan’ın bir parçası haline gelecek.

Türkiye Doğu Akdeniz'deki güç dengesini değiştiriyor. İsrail'de savunma alanında bağımsızlığı konuşurken, Ankara bunu fiilen hayata geçiriyor. Türkiye’nin güçlenmesinin kalbinde deniz kuvvetleri yer alıyor. Bu ayın başlarında Suriye'nin Lazkiye Limanında alışılmadık bir manzara görüldü. Tamamen Türkiye'de tasarlanıp inşa edilen ilk fırkateyn olan TCG İstanbul, içinde Türk Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Ercüment Tatlıoğlu ile birlikte Suriye donanma üssünün rıhtımına demirledi. Bu sıradan bir nezaket ziyareti değil Suriye iç savaşından bu yana Türk savaş gemilerinin Suriye limanını ilk kez ziyaret ettiği tarihi bir güç gösterisiydi.

Yeni Suriye Deniz Kuvvetleri Komutanı'nın davetiyle gerçekleşen Lazkiye ziyareti, sadece Esad rejiminin nihai çöküşünü değil, aynı zamanda Türkiye'nin Suriye Ordusu’nun yeniden inşasında merkezi müttefik olduğu yeni bir dönemi de simgeliyordu. Bu olay ayrıca, Suriye kıyılarındaki tarihi Rus varlığının Türk hegemonyası lehine geri çekilmesine de işaret ediyor. İsrail için bu, Doğu Akdeniz'deki deniz güç dengesinde dramatik bir değişiklik anlamına geliyor; çünkü Türkiye, Ruslardan çok daha düşmanca bir unsur olarak görülüyor. Bu değişiklik, gaz platformlarının korunması da dahil olmak üzere seyir özgürlüğünün yeniden değerlendirilmesini gerektiriyor.

Geçmişte Türk Deniz Kuvvetleri büyük ölçüde Batı'dan ikinci el gemi alımına dayanırken bugün durum farklı. Mavi Vatan ideolojisinin bir parçası olarak Türkiye, MİLGEM projesi çerçevesinde geniş kapsamlı yerli üretim modeline geçti. Bu da onu savaş gemileri ve ileri denizaltıların tasarım ve inşasında bağımsız olarak dünyadaki az sayıda ülkeden biri haline getirdi.

İHA gemisi TCG Anadolu donanmanın yeni amiral gemisi. Türkiye F-35 projesinden çıkarıldıktan sonra (belki geri dönebilir), yaratıcı bir çözüm benimseyerek gemiyi İHA gemisine dönüştürdü. İran projesine benzer ama çok daha ileri ve kaliteli bir şey. Bu gemi, katlanır kanatlı Bayraktar TB3 ve Türklerin iddiasına göre stealth kabiliyetli jet motorlu İHA Kızılelma’yı taşıyacak. Bu yetenek, Türkiye'ye insanlı savaş uçaklarına ihtiyaç duymadan açık denizlerde ve uzak menzillerde hava gücü projeksiyonu imkânı veriyor.

İsrail Deniz Kuvvetleri açısından en sessiz ve en rahatsız edici tehdit ise su altından geliyor. Türkiye, hava bağımsız tahrik sistemi (AIP) ile donatılmış Reis sınıfı (Type 214 modeli) 6 yeni denizaltı edinmekte. Bu teknoloji, denizaltıların haftalarca su altında ve neredeyse mutlak gizlilikle kalmasını sağlıyor. Proje tamamlandığında Türkiye'nin 12-14 modern denizaltıdan oluşan bir filosu olacak, bu da ona Doğu Akdeniz'de İsrail ve Mısır karşısında belirgin bir niceliksel ve niteliksel üstünlük kazandıracak.

Türkiye artık geçmişte olduğu gibi Amerikan Harpoon füzelerine bağımlı değil. 250 km'nin üzerinde menzile sahip ATMACA adlı gemisavar seyir füzesini geliştirdi ve Türk donanmasının yeni gemilerine entegre edildi. Ayrıca kara hedeflerine uzun menzilli saldırı için GEZGİN seyir füzesini de geliştirmekte.

IDF açısından tehdit olarak görülen diğer donanmaların aksine Türkler eğitimli ve yetenekli mürettebata sahip modern gemiler işletmekte ve Batı donanmalarıyla da tatbikat yapmakta. Türk donanma komutanları birçok uluslararası tatbikata katılmakta ve ortak çalışma toplantılarında bilgi biriktirmekte. Uzun yıllardan sonra ilk kez Akdeniz'de İsrail Deniz Kuvvetleri'ne meydan okuyan bir donanma gelişmekte.

Türk donanması kendi kıyılarından uzakta, uzun süre faaliyet gösterebilecek bir deniz gücü haline gelmeyi hedeflemekte. Bu nedenle üs ve demirleme noktalarına ihtiyaç duymakta. Türkiye’nin zaten Libya, Somali ve Katar'da üsleri var, Suriye'deki varlığı ile bölgeyi kuşatmayı tamamlamakta. İsrail açısından Lazkiye'de kalıcı Türk varlığı, Hayfa ve Aşdod limanlarına giden deniz yolları üzerinde yakın Türk denetimi anlamına gelir. Türk donanması ile İsrail'in stratejik varlıkları arasındaki coğrafi mesafe azaldı ve bu da özellikle ülkeler arasındaki ilişkiler bozulmaya devam ederse, bir tehdit olarak görülmekte. Türkiye geçmişte de denizde çatışmaya hazır olduğunu kanıtlamıştı, örneğin 2019'da İsrail araştırma gemisi Bat Galim’in Kıbrıs karasularından çıkarılması gibi. Suriye'deki varlık bu sürtüşmeyi her an ve çok daha yakın mesafelerde mümkün kılmakta.

Türk egemenliği yalnızca askeri güçle de sınırlı kalmıyor, ticaret yolları ile ekonomiye ve jeopolitiğe de yayılıyor. Türkiye, Irak ile birlikte 17 milyar dolarlık "Kalkınma Yolu" projesine öncülük ediyor. Projenin amacı, Basra Körfezi'ndeki limanı demiryolu ve otoyol ağı aracılığıyla doğrudan Türkiye'ye ve oradan da Avrupa'ya bağlamak. Bu rota, Asya'dan Avrupa'ya taşıma süresini deniz yoluyla 55 günden yalnızca 25 güne indirmeyi amaçlıyor. Proje başarılı olursa Türkiye, Hürmüz Boğazı ve Süveyş Kanalı'na stratejik bir alternatif haline gelecek, bu da ona dünya ekonomisi ve Körfez ülkeleri üzerinde muazzam bir baskı aracı kazandıracak. Dev lojistik şirketleri, Ankara'nın 21. yüzyılın merkezi lojistik kavşağı haline geldiğini ve bu hamleye kimsenin meydan okumadığını anlayarak Türk altyapısına milyarlarca yatırım yapmakta.

İsrailli uzmanlar, ‘Türkiye’nin güçlenmesi bir kuantum sıçramasıdır’ diye uyarıyor. İsrail Deniz Kuvvetleri gaz platformlarını korumaya ve gizli operasyonlara odaklanırken, 2000'lerin başından beri düşman haline gelen Türkiye, bölgesel bir güç donanması inşa etti. Rusya'nın Suriye'de zayıfladığı ve ABD'nin, İran'la savaş dönemi dışında Ortadoğu'da varlığını azaltmayı hedeflediği bir çağda, Türkiye bu boşluğu kararlılıkla dolduruyor. Türkiye’nin mesajı nettir, Akdeniz artık İsrail veya Rus gölü olmayacak. Giderek daha fazla Türkiye'nin Mavi Vatan’ının bir parçası haline gelmekte. İsrail'e de Türk fırtınası kıyılarımıza ulaşmadan önce uyanmasını ummak kalıyor.