Şaban. Ne güzel bir kelimemizdir. Ne de güzel bir isimdir de, artık çocuğuna Şaban ismini koyan yok, neredeyse! İnsanlara “Bebeğinize Şaban ismini koymayın!” derseniz, gider özellikle koyarlar!.. Bunun yerine, aşındırın kelimeyi ve oluşturun şartları!.. x Recep, Şaban, Ramazan… Üç abuk sabuk tip!.. Filmlerden, taaa o zamanlardan başlayan “zemin aşındırma” faaliyeti!.. Seni hiç sevmedim süt oğlan… Zaten babanı da sevmezdim!.. X

Bir de şu var: “Ali, Veli, üç de ondan evveli… Recep, Şaban, Ramazan, bir de rahmetli baban!” Birçok evlilik yapmış kadını tarif için böyle bir şey uydurmuşlardı… x Şaban!.. Bir daireyi satışa çıkartmıştı adam. Emlâkçıda şahit oldum. Satıcıya koyduğu fiyatın çok yüksek olduğunu ifade etmek için “Şaban”ı kullandı emlâkçı, “O fiyata ancak bir Şaban alır senin evi” diyerek!.. X

İnsanlar “dil” ile düşünür. Kavramlar, kelimeler ile düşünür. Kelimesini bilmediğinizi düşünemezsiniz! Hayalinizde, gözünüzün önünde canlanmaz… Rüyâsını bile göremezsiniz!.. X Bizler de epeyce kaymaya uğradık… Aşınmaya… "Selamün Aleyküm", "Aleyküm Selam" yazmak zor geliyor bize.... “S.A.” yazıyoruz, kısaca… Karşımızdaki de “A.S.” Parmaklarımız o kadar yoğun-yorgun ve vaktimiz de o kadar az ki… Uzun uzun yazamıyoruz… “Selam” yok artık yazışmalarda, kısaca, “slm” var, ortadaki “sesli” harflerden tasarruf etmiş oluyoruz… Her kelimeye takılıyoruz artık; “tasarruf”u da “ampul”e indirgedik, tasarruf ampulleri… Kamuda “tasarruf” var, bir türlü olamayan… Bir de çağrı: “Tasarruflarınızı yüksek faiz getirisiyle bereketlendirin!” ”