Ensonhaber'de Ümit Yenişehirli'nin yazısına göre, işte batılıların efendimiz hakkındaki görüşleri:

Felsefe ve edebiyat çevrelerince, “İngiliz edebiyatının tartışmasız lideri” ve “Laik bir peygamber” gibi tanımlamalarla anılan ünlü İngiliz filozof Thomas Carlyle, 1841 yılında yayımladığı “Kahramanlar Üzerine” isimli kitabında, Peygamber Efendimiz’e yönelik önyargılı ithamlara tepki göstermişti.

Carlyle, Rasulullah’a ayırdığı bölümü, yalan ithamlarda bulunanlara bir kinaye olması amacıyla Müslümanca bir yemin eşliğinde kaleme almıştı: “Önyargılı ateistler, Muhammed’in sadece şahsî şöhret, şan ve otorite istediğini iddia ediyorlar. Vallahi yalan söylüyorlar! O; merhamet, ihsan, lütuf ve takva dolu, hikmet ve ikna kabiliyetine sahip, dünyevi hırslar taşımayan sessiz ve yüce bir ruha sahip birisiydi. Bu adamın çevresine yığılan yalanlar bizim için utanç vericidir. Onun ne sözleri ne de eserleri sahteydi. Putperestlik bir hiçtir, pisliktir. Tahtadan putlarınızı yağ ve mumla parlatıyorsunuz, üzerlerine sinekler yapışıyor. Küfürle dolu, aciz korkuluklar. Bir tek Tanrı vardır. Yalnızca O’dur güçlü olan. Bizi yaratan da, yaşatan da, öldüren de O’dur.”

Ünlü Rus yazar Lev Nikolayeviç Tolstoy, Peygamber Efendimiz’e hayran bir isimdi. “Muhammed Kimdir?” adlı bir makale de yazan Tolstoy, şunları dile getirmişti: “O, hakikat ışığını yakıp, insanları huzur, sükûn ve zühde yöneltti. İnsanı kan dökmekten, insan kurban etmekten alıkoydu, kalkınmanın ve medeniyetin önünü açtı. Onun gibi biri, saygı ve hayranlığa layıktır. Bunu söylemek ne kadar tuhaf olsa da benim için Muhammedîlik, haça tapmaktan mukayese edilemeyecek kadar yüksekte duruyor. Eğer insan, seçme hakkına sahip olsaydı, aklı başında olan her bir insan, şüphe ve tereddüt etmeden tek Allah’ı ve O’nun Peygamberini kabul ederdi.”

İlk gençliğine koyu bir Katolik olarak adım atan Fransız yazar, şair ve siyasetçi Alphonse de Lamartine de Hıristiyanlık ve özellikle de kendi mezhebinde tutarsızlıklar görerek, zamanla dinden soğumuştu. Bu süreçte İslam’ı yakından inceleyen, Türkler’e de muhabbet duyup sık sık İstanbul’a gelen Lamartine, Türkiye Tarihi isimli kitabında Hz. Peygamber’e de bir bölüm ayırmıştı: “Muhammed’in eşit olmayan güçlerle yaptığı savaşlar, sadece hakikatin sözünü yaymaya adanmış hırsı ve hiçbir şekilde bir imparatorluk için çabalamaması, hepsi; Muhammed’in sarsılmaz inancının, imanının, sahte tanrıları yok eden gücünün kaynağıydı.”

Hz. Muhammed’le ilgili, Fransız devlet adamı Napolyon Bonapart da şunları söylemişti: “Tanrı’nın varlığını; Musa kavmine, İsa Roma âlemine, Muhammed ise bütün kıtaya yaydı. İsa’dan altı asır sonra, Arabistan putperestlik içindeyken Muhammed; İbrahim, İsmail, Musa ve İsa’nın Tanrısı’nı tanıttı. Muhammed, Tek Tanrı’dan başkasının olmadığını, teslisin ortak koşma anlamına geldiğini açıkladı.”

Avrupalı ​​tarihçi James Michener ise “Olağanüstü Şahsiyet” adlı makalesinde şu ifadelere yer vermişti: “Muhammed, çıplak gücüyle putları yok etti ve Tek Yüce Tanrı’ya inanmaya çağıran sonsuz bir din kurdu.”

Amerikalı oryantalist Edward Ramsey de Hz. Muhammed’in reformcu kişiliğine vurgu yapan görüşler dile getirmişti. Ramsey, bu makalelerinin birinde, “Muhammed, insanları karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için Yüce Allah’ın mesajıyla dünyaya geldi. Büyük reformcu Muhammed, dünyada eksik olan adaleti ve özgürlüğü yeniden sağladı, cehalet ve köleliği bitirdi.” diye yazmıştı.

Edebiyat, hukuk ve fizikte master, astronomide de doktora dereceleri bulunan Michael Hart de kaleme aldığı, “Dünya Tarihine Yön Veren En Etkin 100” isimli kitabındaki listenin birinci sırasında Peygamber Efendimiz’e yer vermişti. Hart, önsözde şunları yazmıştı: “Dünyanın en etkili insanlar listesinin başına Hz. Muhammed’i koymam, bazı okurları şaşırtabilir ancak O, tarihte hem dinî hem de laik düzeyde üstün başarılı olan tek insandı. Mütevazı bir aileden gelen Hz. Muhammed, dünyanın en büyük dinlerinden birini kurmuş, yaymış ve çok etkili bir politik lider olmuştur.”

Ünlü İngiliz yazar ve filozof Bernard Shaw ise modern zamanlarda İslam’a olan yönelişin artmasını, Hz. Muhammed’in vazettiği dinin etkili gücünden kaynaklandığını dile getirmişti: “Muhammed’in dinine büyük saygı duyuyorum. Ortaçağ Kilisesi, ya cahilliklerinden ya da bağnazlıklarından Muhammedîliği hep kara renklere boyayarak anlatmışlardır. Şu anda Avrupa, Muhammed’in bilgeliğini hissetmeye ve onun dinini kabul etmeye başladı; bu, aynı zamanda İslam’ı, Avrupalı ​​ortaçağ din adamlarının asılsız suçlamalarından temize çıkaracaktır. Ben inanıyorum ki, Muhammed gibi bir adama modern dünya üzerinde yetki verilse, sorunları, çok ihtiyaç duyulan huzur ve mutluluğu sağlayacak şekilde çözmeyi başaracaktır.”

Alman devlet adamı Otto von Bismarck: “Seninle aynı asırda yaşayamadığımdan dolayı müteessirim ey Muhammed! Beşeriyet senin gibi mümtaz bir kudreti bir defa görmüş, bundan sonra göremeyecektir. Ben, heybetli huzurunda kemal-i hürmetle eğilirim.”

Alman şair Johann Wolfgang von Goethe: “Hiç kimse Hz. Muhammed’in prensiplerinden daha ileri bir adım atamaz. Avrupa’ya nasip olan bütün başarılara rağmen, bizim bütün kanunlarımız İslâm medeniyetine bakarak çok eksiktir.”

Fransız filozof Voltaire: “Türk kardeşim. Senin dinin bana çok saygın bir din olarak görünüyor. Senin dinin çok asil.”

İngiliz filozof Dr. William Draper: “Arap Peygamberi’nin karakterinde hiçbir kusur yok. Hayattaki ihtiyaçlarımız için eksiksiz bir paradigmaya ihtiyaç duyduğumuzda Hz. Muhammed’in kişiliği bu ihtiyacı karşılamaktadır. Yüce gönüllülüğü, yüce aklı, asaleti, yiğitliği, sabrı, nezaketi, tevazuu, affediciliği O’nu yansıtan bir aynadır.”

İngiliz oryantalist papaz W. Montgomery Watt: “Dünyada hiç kimse, Hz. Muhammet kadar iftiraya uğramamıştır.”