Yangın kulesinden bağırmak
Özel radyoların yayına başladığı 1993 yılında dini-milli muhtevalı programlar yapan radyolarda, kadın spiker yahut programcı-sunucu olsun mu olmasın mı tartışması yapılmıştı.
O sırada fetva arandı ve “Olur” diyenlerle, “Olmaz” diyenler çıkmıştı. “Olur-olmalı” diyenlerden birisi rahmetli Prof. Dr. Esat Coşan hocaefendi ile Şule Yüksel abla idi.
“Olur” diyenler çizgisini hiç değiştirmedi ama “Olmaz-olmamalı” diyenlerin nasıl savrulduklarını anlatabilirim ama yakışmaz.
Neyse “Olmaz” diyenleri geçip mevzuya dönelim. Şule abla o gün şöyle demişti:
-“Ailede ve sokakta bir yangın var. Yangından haberdar etmek için erkek sesi mi arayacaksınız. Kim gördü ve bildiyse, kadın yahut erkek haberdar etmelidir”.
O günden bugüne baktığımızda görüyoruz ki, vaziyet daha da vahimleşmiş. Devlet Başkanından dağdaki çobanımıza kadar aile mefhumuna inanan, insan olmanın haysiyet ve şerefinin muhafaza edilmesine kani olan; “ehli vicdan-ehli-insaf-ehli iman-ehli insan” herkes elinden, dilinden ne geliyorsa yapmalıdır.
•
Yaklaşık yüz yıldır devlet-millet bütünleşmesi hasretiyle yanıp tutuşurken ve tam da bu hali yakalayıp, “Kızılelmalarımıza” ilerlerken, gençlerimizin ekseriyetini aynı şekilde koordine edemez hale geldiğimizi kabul edelim.
Millet-devlet olarak “Kızılelma” hedefimize koşarken, özellikle üniversite gençliği küreselci sloganlarla başka yönlere koşmaktadır.
Okulda, işte, sokakta, sosyal mekânlarda, medyada, sürekli kötülük taarruzu altındalar ve nefislerine hitap eden her hususu kendilerine verilmiş hak olarak görmekteler.
Çünkü izledikleri, duydukları, gördükleri şeyler, sonlarını ve yarınlarını düşünmelerine müsaade etmiyor. Bütünüyle tüketim kölesi haline getirildiklerinin idrakine varamıyorlar.
Artık aileler çocuklarını kontrol edemiyorlar, -tabi bu arada anne-babalar da kendilerini sigaya çekerek; -“Biz ne yedik ne içtik ne yedirdik ne içirdik de böyle oldu”- diye kendilerini sorgulamalılar.
Münevverlerimizden Cemil Meriç’i endişelendiren hususların başında; geçmişinden kopuk, dününden bihaber nesiller geldiği söylenir.
Bu sebeple yerli ve milli kültürün; çocukluk döneminden başlayıp, her yaşta insana hitap edecek şekilde oluşturulması ve olgunlaştırılması gerekir.
•
Ezcümle Cemil Meriç’ten:
“Ağaç köküyle yaşar, insan da öyle… Bizse maziden koptuk, istikbale bağlanamadık. Türkiye bütün kütüphaneleri yakılan, bütün mazisi imha edilen, 600 yılı cerrahi bir ameliyatla içtimaî uzviyetinden koparılıp atılan bedbaht bir ülke.
Oysa milletin ana vasfı devamlılık... Türk milleti... Hangi millet? Bu millet 10 senede bir değişen hafızasız nesiller amalgamı…
Bir medeniyet başka bir medeniyetten ancak malzeme alır. Bu malzeme bütün insanlığın ortak malıdır. Her müessese her iklimde gelişmez. Hangi müesseselerin hangi iklimlerde gelişeceği ancak uzun bir tefekkür ve sabırlı bir tetkik ile anlaşılır.
Kendi tarihimizi, kendi içtimai bünyemizi bilmeden, tarihine yabancı olduğumuz, temellerine eğilmediğimiz, tezatlarından habersiz bulunduğumuz bir dünyanın siyasi müesseselerini aynen benimsemek hataların hatasıdır”.
