Mücavir Alanlardaki Köylerde Tarım Hayvancılık -1-

Ülkelerin yönetimlerinde, iş dünyasında, ev idaresinde, kişinin kendi kendini deruhtesinde, “ertelenebilen işler” olabilir ama asla “ihmal edilmeyecek işler” vardır ki, son derece hayatidir.

İşte bu hususlardan birisi de; fert fert, aile aile, köy köy, kasaba kasaba, il il ve ülkenin tamamı olarak asla ihmal edilmeyecek hayati meselelerimizin başında; “hayvancılık ve tarım” gelmelidir, gelmektedir.

Modernizm, konfor, lüks, haset ve özenti hastalığının neticesi olarak başkalarının hak ve hukuklarını çiğnemeyi kendilerine “hak ediş” bilenler, tüketim uğruna asıl beslenme, barınma, çalışma kaynaklarımızı ziyana uğratıp, başımıza büyük dertler açabilirler.

Bu ihmallerin başında elbette tarım ve hayvancılığımız gelmektedir. Tarım ve hayvancılık bizim bel kemiğimizdir.

Tarım ihmal edilirse karnımız doymaz. Hayvancılık olmaz ise sanayi olmaz. Tedavülden kalkmış bir söylemdir ama tekrar etmekte fayda vardır.

“Bir kamyon fındık satıp bir bilgisayar alıyoruz fakat kendimiz bilgisayar üretemiyoruz” denilirdi. Şimdi o devirler geçti.

Savunma sanayiimiz başta olmak üzere teknoloji konusunda büyük mesafeler aldığımızı gururla söyleyebiliriz ama yetmez.

•

Lafı şuraya getireceğim. Bilenler bilir, bilmeyenler için hatırlatalım. 6360 sayılı yasa ile binlerce köyümüz, büyükşehirlerin ve ilçelerin mücavir alanına dâhil edildi.

Tarım ve hayvancılık dışında belki bir işe yaramıştır ama tarım ve hayvancılığı öldürdüğü, köylülerimiz tarafından sıkça dile getirilmektedir.

Şimdi, o köylerin veya pek çoğunun durumu hiç de iç açıcı değil ne yazık ki. Köylerde nüfus azalırken, hane sayısı çoğalmış durumda.

Nasıl oluyor da nüfus azalıyor, hane sayısı çoğalıyor? Söyleyelim. Şehirlerde oturanlar, yazlık, kışlık, baharlık evler yapıyorlar.

Köy konumundan çıktığı için hayvancılık yapılamıyor, buğday ekilmesi gereken tarlalara evler dikiliyor. Köylü sadece kendini doyuracak kadar ekip biçiyor.

Hani şu köy kahvaltıları var ya, onların hepsi hikâye. Hele hele şehirlerdeki köy kahvaltısında verilen ürünlerin hiçbiri köylünün ürettiği yiyecekler değil.

Mücavir alana giren köylerde üretim yerini tüketime bırakmış vaziyette.

İnek, manda, koyun besleyerek geçimini sağlayacak köylülerimiz, şehirlerden gelip yerleşenlerin; “koku var, hayvanlar arasında dolaşmak istemiyoruz” gibi bir yığın absürt mazeretleri yüzünden, maalesef üretim yapılamamaktadır.

•

Söylediklerim uzaktan duyum değil, bizzat yaşadığım hadiselerdir.

İstanbul’a en yakın köyler, Bursa’nın Orhangazi ve İznik köyleridir. Oralara gidip bakılsın, güzelim zeytinlikler ne hale gelmiş. Böyle nice örnekler var.

Sadece Bursa değil, Urfa’nın, Gaziantep’in mücavir alana giren köylerimiz de üretimsizlik nasibini yaşamaktadır.

Ezcümle:

Köylülerimizin Sayın Cumhurbaşkanımız Erdoğan’dan bir istirhamları var.

6360 sayılı yasayı yeniden gözden geçirterek, mücavir alan meselesindeki problemlerin çözümü.

Devletimizin bekasının ve istiklalinin en sağlam ayağı köylerimizdir. Köylerimiz bu coğrafyayı vatan eden atalarımızın tapuları mesabesindedir.