Moğol sürüleri ve Mevlana

 

Mevlana Celaleddin Rumi Hz.leriyle “Moğol sürüleri” ismini yan yana getirmek çok hoşuma gitmedi ama Moğolların Anadolu’yu kasıp kavurdukları dönemde, Anadolu insanının umudu ve güven kapısı, Mevlana ile Yunus Emre Hz.leri olmuştur.

Bugün ile alaka kuramayanlara da şu kadarını söyleyelim. Bugün de Moğol sürülerinin vazifesini görenler yok mu?

Onları sosyal medya araçlarının her türlüsü başta olmak üzere klasik medyanın bir kısmında ve siyasette umutlarını başka sırtlara yükleyenlerde bulabilirsiniz.

Tarihteki Moğolların iki özelliği vardı. Kibirleri ve kinleri! Kibirleri kinlerini, kinleri kibirlerini yanardağ gibi patlatıyordu.

Günümüzdeki benzerlerine bakarsanız aynı kibri ve kini görebilirsiniz. Kibir ve kinlerinden dolayı kibirlerinin sarhoşluğundan çıkamıyorlar.

•

Mevlana Hz.lerinin insana dair en çok üzerinde durduğu husus, kibir ve kin ateşinin çukuruna düşmüş insanlara hitabı olmuştur.

Yaşadığı devirde olduğu gibi vuslata erdiği günden bu tarafa da aralıksız Mesnevisiyle idrak sahiplerine ulaşmaktadır.

Bu sene 749. Vuslat Yıldönümü yarın icra edilecek. Yani Mevlana tam 749 yıldır kendisini anlayacaklarla konuşmakta ve hasbihal etmekte.

Yalnız “18 Beyitlik” ilk şiirinin 6. beyitte bir şikâyeti var:

“Herkes kendi zannınca benim dostum oldu, ama kimse içimdeki sırları araştırmadı” diyor.

İşte bu sözleri; kabukta, cisimde kalıp, kendi içini temizleyemediği için Mevlana’nın içindeki sırrı anlamayanlara söylemekte.

Kalbini, kibir ve kinine esir etmiş kimselerde Müslümanlık durmaz. Durmadığı gibi her fırsatta dine ve dini değerlere karşı ateş püskürmeye devam ederler.

•

Kibir ve kin üzerine, Mevlana’nın yüz yıllar ötesinden hem o devirleri hem bugünü görürmüşçesine tüm zamanlarda geçerliliğini koruyan tespitlerine yer verelim:

Mevlana Hz.leri en tehlikeli kibrin, kişinin kendi benliğine varlık atfederek, onunla böbürlenmesi olduğunu; şeytanın da bu yüzden lanete duçar kaldığını söyler ve şöyle der:

-“Çünkü varlık/bencillik, insanı adamakıllı sarhoş eder, aklını başından, hayâyı gönlünden alır. Varlık sarhoşluğu, önce gelenlerden nice yüz binlerce taifeyi bu geçitte yere yıkmıştır”.

-“İblis’in illeti, ‘Ben’ Âdem’den hayırlıyım demesiydi”.

Şimdi de yok mu inanan ve iman eden insanlara tepeden bakarak, İslam’ı küçümseyen ve buldukları her fırsatta küfreden güruhlar.

Mevlana bu illet sahiplerini şöyle tarif eder:

-“Bu illete müptela olan kimse, her ne kadar kendisini mütevazı gibi gösterse de; sen onu, altında necaset olan bir su gibi bil! Denemek kastıyla onu bir karıştıracak olsan, su hemen bulanır, pislik rengini alır. Kibir necaseti ortaya çıkar”.

•

Ezcümle:

Mevlana’ya göre kibir, manaya nüfuz edemeyen, surete yönelik bir bakış açısının üretimidir ve insanın suret varlığından kaynaklanmaktadır. Çünkü tüm arzu ve gayesi, surete ilişkin şeylerden ibarettir.

Rabbim Mevlana’yı anlayanlardan eylesin.