Bu ezanlar ki şehadetleri
Ruhumun senden, İlâhî, şudur ancak emeli:
Değmesin ma’bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!
Bu ezanlar-ki şehâdetleri dînin temeli;
Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli!
İstiklal Marşı/Mehmet Akif Ersoy
•
Bugün Kadir Gecesi! Rabbim ibadetlerimizi kabul eylesin. Huzuru kalp ile affedilir bir gece olsun.
Kadir Gecesi için son on gün içinde arayınız buyurulmuş ve âlimler ittifakla bu günü belirlemişler. Mevzumuz, Kadir Gecesi’nin ne gün olduğu değildir.
Bildiğimiz şudur. Kadir Gecesi, bir nevi kader gecemizdir. Bu gecenin kıymetini bilmeyen yoktur. Bilenler çok olduğu için de Kadir Gecesi büyük bir coşkuyla yaşanır.
Bu gecede affedilebilmek için öncelikle geçmişimizin muhasebesini yaptığımız gibi gecede affedilmek umuduyla, geleceğimizin de muhasebesini yapabilmemizdir.
Her vakit dile getirmeye gayret ederim. Bu topraklar ezan topraklarıdır. Ezanımız, Kur’an’ımız, kısacası dini değerlerimiz topraklarımızın/vatanımızın tapusu, istiklalimizin- bağımsızlığımızın teminatıdır.
Bu tapuyu başkalarına devrettiğimizde; elimizde ne vatan ne bağımsızlık ne de hayatımız kalır.
“Bu ezanlar-ki şehâdetleri dinin temeli! Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli” diyen Mehmet Akif, bu tapuya İslam ümmeti adına hakikatin mührünü vurmuştur.
Ezanımıza, Kur’an’ımıza, camimize, seccademize, dini-milli örf-adet-gelenek ve göreneklerimize karşı hem içeriden hem dışarıdan, çok büyük kin ve öfkeler kusulmaktadır. Bunu aklını kinine armağan etmemiş herkes görmekte ve şahit olmaktadır.
Şimdi malum zihniyetin hiç değişmediğine dair 1949 yılında, “Bu ezanlar üzerine” yaşanmış bir hadiseyi nakledelim:
•
Ankara Radyosunda 29 Ekim 1949 senesinde Cumhuriyet Bayramı münasebetiyle program yapılır ve İstiklal Marşı okunur.
Yalnız tamamı okunmaz. “Bu ezanlar-ki” diye başlayan iki mısra es geçilir. Duyarlı vatandaşlar radyoya mektup yazarlar. Özetleyelim:
“Bu ezanlar ki şahâdetleri dinin temeli;
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli!”
Cumhuriyet Bayramı günü saat 20.30’da Ankara radyosunda Talât Artemel tarafından, vatan şairi Mehmet Akif’in İstiklâl şiiri okunuyordu; zevk ve heyecanla dinliyor, içimizden okuyucudan evvel mısraları takip ediyorduk.
Biz:
“Bu ezanlar ki şahâdetleri dinin temeli” derken; okuyucu bu beyti atlayıverince elektrik çarpmışçasına donduk, bu müthiş aksülâmel karşısında titredik, şaştık kaldık.
Bu efendiler kimden korktular? Neden okutmadılar? Okumadılar?.. Bu da mı Lâiklik? Nedir bu kasıt?. Artık bu kadarı yeter!!..
Bu ezanları, ecdadımız sevgili vatana ayak bastıkları günden, bugüne kadar inlettiler. Kıyamete kadar da inleyecektir; isteseniz de istemeseniz de…
Bu şiirin bütünü canlarını dişine takan gazilerin; kanlarını toprağa akıtan şehitlerin bu cennet yurdun timsalidir. Baştaki beyit ise bu şiirin can noktasıdır.
Şunu iyi bilsinler ki; daha pek çok kasıtları o büyük hakikati örtmek içindir amma, kim bugüne kadar güneşi balçıkla sıvamıştır?” Sözün bittiği yer.