Fener’in zaferi, Terim’in cezası

Türk futbolunun ‘silkelenmeye’ en çok ihtiyaç duyuduğu bir dönemde sahne aldı Fenerbahçe. Ev sahibi Lazio’nun seyirciden ‘yoksun’ ve ilk maç skorunun 2-0 olması, F.Bahçe’nin işini kolaylaştırdı. Emre ve Sow’un yokluğu maç boyunca hissedildi. Caner, Kuyt ve Cristian’ın görev bölgelerindeki uyumsuzluğu ‘aksamalara’ neden olurken, Meireles ve Selçuk’un başarılı oyunu, rakip hücumlarının etkisini ‘ceza sahası içerisinde’ kırdı. Hal böyle olunca, Lazio kalemizi uzaktan şutlarla zorlamaya çalıştı.  
Rakibin üst üste bulduğu pozisyon ve kalemizde gördüğümüz gol, Kanarya bu kez ‘çekirge anlayışına mı bürünüyor’ kaygılarını bizlere hatırlattı. Teknik Direktör Aykut Kocaman, oynattığı sistemin bir neticesi ve buna bağlı olarak son anda kazanılan maçlardan dolayı, ister istemez böyle bir düşünceye kapılmamıza neden oldu.
Maçtan kopmak ve rüyadan uyanmak Caner’in ‘şık’ vuruşundan sonra geldi. Alınacak en iyi skor ne derseler, sanırım 1-1’lik skor olurdu. Nitekim de öyle oldu ve F.Bahçe’nin Türk futbolunun ‘kaos’ ortamından geçici de olsa ‘sıyrılmasına’ neden oldu.
Sarı-Lacivertli ekip, ihtiyacı olan bir galibiyete imza atmakla kalmadı, geçtiğimiz sezon kendisine Şampiyonlar Ligi’nde ‘yer’ vermeyen UEFA’ya da anlamlı bir mesaj vermiş oldu.
Hatırlayın başarı serüvenini. UEFA Şampiyonlar Ligi 3. ön eleme maçlında Vaslui galibiyeti ve hemen ardından Spartak Moskova maçıyla Devler Ligi’ne veda edişi. Ve UEFA Avrupa Ligi’nde üst üste kazanılan maçlar. F.Bahçe için biz, ‘Şampiyonlar Ligi’nde çiğdi, Avrupa Ligi’nde pişti’ düşüncesine kapılmamıza neden oldu.
 ‘Şike’ skandalı ile sarsılan Sarı-Lacivertli ekibin ‘övgüye layık’ bu başarısı, 3 Temmuz 2011 sürecinin Teknik Direktör Aykut Kocaman’ın basın toplantısına da taşınmasına neden oldu. Hoca, toplantısında, ‘Şampiyonlar Ligi’ne göndermeyenlere selam gönderdi. Aynı UEFA kalkıp, seyircisiz maça, seyircisiz cezası vermişti. Yine ne garipti ki, aynı F.Bahçe. Lazio zaferini ‘seyircisiz’ tribünler önünde elde ediyordu. Şahsen ben bu gelişmeyi, ne tesadüf, ne de rastlantı olarak yorumluyorum. Bu tür gelişmenin adı, olsa olsa zamanı gelen ‘adaletin tecellisi olur’ derim.
Fatih Terim’e verilen ceza
G.Saray, Şampiyonlar Ligi’nde ülkemize büyük ‘onur’ yaşattı, bunu kimse inkar demez. Real Madrid karşısında elde edilen galibiyet bizlere ‘Aslan kükrediği zaman’ hiç kimse onu tutamaz’ mesajını verdi. Peki kükreyen kişi ‘takımın hocası’ olunca ne olur. Haklı bir ceza da peşinden gelir elbette.
Profesyonel Disiplin Kurulu, geçen yıl ertelenen 2 maç caza ile birlikte ‘başarılı’ teknik adama ‘dokuz maç’ ceza verdi. Şimdi ‘hislerim’ diyor ki, şikâyetler gelecek; Avrupa arenasında böyle bir başarı almış takımı ‘cezalandırmak, art niyetten başka bir anlam taşımaz’ diye. Ve  söylemler devam edecek; ceza Fatih Terim’e değil, Türk futboluna verilmiştir...
Sizin anlayacağız, futbolumuz yine tartışmanın içine çekildi. Bu sözlü ‘kaos’ ortamı, yeni bir gündemin oluşmasını sağladı. Burada devreye girip yine bir iki ‘kelam’ etmek kaçınılmaz oldu. Şimdi sormak istiyorum; Teknik adam olarak futbol arenasında ülkemizin medarı iftiharı olan Sayın Fatih Terim, acaba, kendisini ‘frenleyemediği’ Mersin maçının kasetini sonradan izledi mi?..
Göstermiş olduğu tepkinin karşılığı olan ‘ceza’ hakkında ve maç sonu düzenlediği ‘açık hava’ toplantısındaki ‘söylemeleri’ ile ilgili ‘şimdi’ ne düşünüyor?..
Bir-iki hatırlatma da Sarı-Kırmızılı yönetime. Yönetim, ‘sessizliğiyle’, Teknik Direktörün maça ‘aşırı’ konsantrasyondan dolayı tepkinin dozajını ‘kaçırdığı’ o davranışları, bir nevi ‘onaylamış’ oldu. Ve bu ‘sessizliğin’ adı şimdi ‘güven’ olacak, öyle mi?..
Böyle bir şey olabilir mi (!)..
Sanal ayrıntılarda kaybolmamak, ne Aslan’la, ne de Terim’le bağdaşıyor. Çünkü, ülkemize tarihi zaferler yaşatan G.Saray gibi bir takımı ve o ‘geminin kaptanından’, Türk futbolu daha büyük beklentiler içinde…