“Taksim’in dünkü halini hiç sevmedim... Ümidim önümüzdeki yıl yeniden kutlamalara açılmasıdır. Çünkü 1 Mayıs’ta Taksim’e yakışan; sessizlik, boşluk değil, coşku ve heyecandır!” diyen Sevilay Hanım, bu sözleriyle, bazı marjinal kesimlerin “İlla da Taksim” ısrarına ortak olmuyor mu?
İŞTE O YAZI:
(...) Dün muhabirlik yapasım tuttu ve işte bu önemli günün anısına yola koyuldum sabah erkenden. Açıkçası merak ettim. Hem İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün 1 Mayıs’la ilgili aldığı önlemleri, hem de 1 Mayıs adıyla özdeşleşen Taksim’in halini. Aksaray-Vatan Caddesi üzerinden giriş yaptık. Unkapanı köprüsü girişine kadar kimlik kontrolü ile karşılaşmadık ancak köprünün girişinden itibaren en az 5 noktada polisin aldığı çok ama çok sıkı güvenlik önlemleri ile karşı karşıya kaldık; meydana vardığımızda ise beklediğimiz manzara ile... Polisler, kuşlar ve görev başındaki meslektaşlarım. Biraz dolandım öylece. Baktım ki artık ‘Taksim Taksim olalı böyle sessizlik görmemiştir’ şeklinde aval aval bakınan kuşları seyretmekten başka bir şey yok meydanda... Ayrıldım. Ama ayrılırken de hüzün doldum. Aklıma çünkü 33 yıl aradan sonra kutlamalara açılan o ilk 1 Mayıs anması geldi. İtiraf edeyim bu iktidarın beni can evimden vurduğu yıl o yıldır! 33 yıl boyunca hiçbir hükümetin yapmadığını yapıp Taksim’i kutlamalar için sonuna kadar açmış ve o kararıyla sadece kendi tabanının değil, tüm Türkiye’nin sempatisini kazanmıştı! (...) Ancak bu durum 3 yıl sürdü. 3 yıl sonra meydandaki kavşak ve yol inşaat çalışmaları nedeniyle kutlamaların sadece o yıla mahsus iptal edildiği açıklandı. Ben gerçekten de öyle olduğuna inanıyorum zira o yıla kadar yapılan kutlamalar da provokatörlerin taşkınlığı ve saçmalığı dışında hiçbir sıkıntı yaşanmamış, iktidar da toplum da Taksim kutlamalarını artık kanıksamıştı. Ancak ertesi yıl... Meydandaki Gezi Parkı’nda ağaçların kesilmesini protesto amacıyla başlayan o masum eylemler yakıp yıkmaya ve darbe teşebbüsüne dönüşünce ve meydan sadece iktidara, devlete başkaldıranların sembol yeri görülünce çok kötü bir geri dönüşüm yaşandı ve Taksim yasaklandı!
(...) Son sözüm: Ben Taksim’in dünkü halini hiç sevmedim... Hem de hiç! Ümidim önümüzdeki yıl yeniden kutlamalara açılmasıdır. Çünkü 1 Mayıs’ta Taksim’e yakışan; sessizlik, boşluk değil, coşku ve heyecandır!
Sevilay Yükselir/SABAH
