Çalışan kadının hayatını bazıları laylaylom sanıyor. Halbuki ne çektiklerini bir onlar biliyor. Bakın biri nasıl anlatıyor:
Hafta içi çalışıyorum ve sürekli ayaktayım. Masabaşı bir işim yok sürekli koli indir-kaldır, paket yap getir götür. Ağır bir iş. Yaklaşık olarak 3,5 aydır bu işteyim ve 3,5 aydır bütün ev işlerim altüst oldu.
Önceleri sabah erkenden kalkıp kahvaltı hazırlardım. Eşim işe gitmek için çıkınca 1 saat içinde akşamki yemeğimi yapar, bulaşığımı yıkar, ütü falan varsa onları hemen elden geçirir, ortalığı, yatağı toparlayıverirdim. Bütün günüm bana kalırdı. Canım istediğinde elektrik süpürgesi açardım. Komşum kahve içmeye gelirdi. Bazen ben ona giderdim. Ohh ne güzel hayatım vardı. Akşam eşim eve gelir yemek ve çay keyfi. Sohbete doyum olmazdı. Dizi ya da film izlerdik. Çok çok haftada bir dip köşe temizlerdim.
Şimdi erken saatte evden çıkıyorum ama çok yoruluyorum. Sabahları uyanamıyorum. Dolayısıyla artık eşime kahvaltı hazırlayamıyorum. İşe gidiş saatime yakın zorla uyanıp 15 - 20 dakikada hazırlanıp çıkıyorum. Akşam gelince de çabuk hazırlanacak yemek hazırlıyorum. Sonrasında ne çay içmeye ne bir şey izlemeye halim ve isteğim kalmıyor. Cumartesi ufak tefek şeyler yapabiliyorum. Genel temizliğe hâlâ girişemedim. Hem eşime kahvaltı hazırlayamadığım, hem de evin işleri bu şekilde biriktiği ve altından kalkamadığım için rahatsız olmaya başladım. Kendimi yetersiz görmeye başladım. Düşünün ki çocuğumuz yok. Çalışan çocuklu kadınlar nasıl altından kalkıyor bu işlerin?"
Bir diğerinde onu onaylayan yakınma:
"Aynı durum bende de var. Çalışıyorum bi yandan. Bi yandan evde çocuklar, yetişemiyorum. Çocuklar çok dağıtıyor eve geldiğim de peşimdeler. O yüzden hiçbir iş yapamıyorum. Çok üzülüyorum. Aslında dağınık değilim, aldığımı yerine koyarım ama bakıyorum her yer dağınık. Ya içimden gelmiyor toplamak. Arkadan aynı şekilde dağılmış görünce bende moral sıfır oluyor. Ondan sonra bana 'filanca çok hızlı, çok düzenli, hamarat.." dediklerinde sinirlerim bozuluyor. Ben de öyle olmak istiyorum ama çocuklardan, işten evin işini bir sıraya koyamıyorum."
