Hiç akla gelmeyecek ülkeden 'Baykar' çıkışı: Ünlü İHA projesi çöktü, Türkiye artık vaat olmaktan çıktı

İşte Paulo Bastos tarafından kaleme alınan analizin detayları: Fransa'nın Eurodrone programından çekilme kararı, Avrupa'nın orta irtifa uzun menzilli (MALE) insansız hava aracı projesinin muhtemel sonunu temsil etmekten daha fazlasını ifade ediyor; küresel savunma sanayinde yapısal bir dönüşümü ortaya koyuyor. 21. yüzyılda sadece bir yapı ve uçak tasarlama ve üretme yeteneğinin artık yeterli olmadığını gösteriyor. Teknolojik liderliği garanti altına almak için, uzaktan kumandalı hava sistemleri (RPAS) dünyasında gerçek farklılaştırıcı unsur artık yapının kendisi değil, platformun çekişmeli ortamlarda gezinmesini, görmesini, hayatta kalmasını ve savaşmasını sağlayan sistemlerdir. Sonuçta, bir İHA, daha gelişmiş bir ticari model uçaktan başka bir şey değildir.

On yıllardır Avrupa, gelişmiş savaş uçakları, son teknoloji ürünü ticari uçaklar ve karmaşık görev sistemleri üretebilen şirketleriyle insanlı havacılıkta mükemmellik konumunu pekiştirmiştir; ancak insansız hava araçları dünyası çok daha derin bir teknolojik uçurum ortaya koymuştur. Kanatlar, gövde, iniş takımı, kontrol yüzeyleri gibi uçak yapısının tasarımı ve üretimi, birçok havacılık endüstrisinin artık sahip olduğu yetkinliklerdir. Minimum endüstriyel kapasiteye sahip hemen hemen her ülke, modern hava platformları üretme potansiyeline sahiptir; bu nedenle, insansız hava aracının "gövdesi" artık bir zorluk değil, daha ziyade gömülü sistemlerdir.

Bu sistemler arasında, düşmanca ortamlarda ve elektronik savaşta çalışmaya olanak sağlayacak kadar dayanıklı navigasyon; platformu güç çarpanına dönüştüren elektro-optik sensörler, radarlar ve ISR sistemleri; güvenli veri bağlantıları; güdümlü silahlarla entegrasyon; öz savunma sistemleri; saldırı ve savunma amaçlı elektronik savaş; ve özerkliği, iletişimi ve durumsal farkındalığı yöneten yazılımlar yer almaktadır. Dünyada bu zincirin tamamına hakim olan çok az şirket bulunmaktadır.

Tarihsel olarak, bu grup Amerika Birleşik Devletleri, İsrail ve daha yakın zamanlarda Çin ile sınırlıydı. Avrupa, orta irtifada uzun süre havada kalabilen silahlı insansız hava araçları segmentinde stratejik özerkliği garanti etmeyi amaçlayan Eurodrone projesiyle bu seçkin kulübe girmeye çalıştı. Ancak, diğer birçok Avrupa çokuluslu programında olduğu gibi, bu girişim de artan maliyetler, endüstriyel anlaşmazlıklar, bürokratik gecikmeler ve siyasi uzlaşma eksikliğiyle karşılaştı. Fransa'nın projeyi terk etme kararı, projenin uygulanabilirliğini fiilen ortadan kaldırıyor ve Avrupa'nın modern savaş alanındaki dönüşümlere hızlı bir şekilde yanıt verememe yeteneğini vurguluyor.

İşte bu boşlukta Türkiye, son on yıllarda savunma sektöründe yaşanan endüstriyel dönüşümün en etkileyici örneği olarak ortaya çıkıyor. Baykar, bölgesel bir şirketten dünyanın önde gelen silahlı insansız hava aracı ihracatçısı haline geldi. Bugün şirket, bu segmentteki küresel ihracat pazarının yaklaşık `'ını elinde bulunduruyor; bu rakam sadece ticari rekabet gücünü değil, aynı zamanda tepki süresi, maliyet etkinliği, operasyonel kapasite ve teknolojik entegrasyon açısından da üstünlüğü ortaya koyuyor.

Baykar'ın başarısı sadece Suriye, Libya, Dağlık Karabağ ve Ukrayna'daki çatışmalarda kapsamlı bir şekilde test edilen Bayraktar TB2 gibi platformlar üretmekten kaynaklanmadı. Şirketin ayırt edici özelliği, eksiksiz bir ekosistem oluşturmasıydı: sensörler, komuta sistemleri, silah entegrasyonu, gömülü yazılım ve operasyonel doktrin. Birçok ülke insansız hava araçlarını hala yardımcı araçlar olarak görürken, Türkiye onları modern savaşın temel araçlarına dönüştürdü.

Son dönemde Baykar , insansız hava araçlarının (İHA) geliştirilmesi , Kızılelma insansız savaş uçağı veya Bayraktar TB3'ün deniz versiyonu gibi teknolojik ilerlemeye yönelik daha sembolik adımlar attı. Kısa pistli uçak gemilerinde çalışmak üzere tasarlanan bu son insansız hava aracı, TCG Anadolu gemisinden başarılı bir şekilde kalkış ve iniş yaparak , bu tür bir gemiden operasyon yapan ilk sabit kanatlı insansız hava aracı oldu . Bu başarı sadece teknolojik bir dönüm noktası değil, aynı zamanda Türkiye'nin insansız sistemler aracılığıyla deniz gücü projeksiyonunun gelişmiş kavramlarını çoktan benimsediğini de gösterdi. Bu durum, Ankara'yı, hâlâ kavramları tartışan birçok geleneksel gücün önüne geçirirken, Ankara'nın gerçek yetenekleri test edip kullanmaya başlamasını da beraberinde getiriyor.

Aynı zamanda TAI (Türk Havacılık ve Uzay Sanayii, Türkiye'deki adıyla TUSAŞ), yeni platformlarla bu ekosistemi tamamlayarak Türk sanayi özerkliğini genişletiyor ve ülkeyi, savaş dronlarının tüm kritik zincirine hakim olabilen dünyadaki sayılı ülkelerden biri olarak pekiştiriyor. İtalya ve İspanya'nın Türk şirketleriyle ortaklık kurma yönündeki adımları, bu anlayışın Avrupa'ya da ulaştığını gösteriyor. Bu sadece daha ucuz veya daha hızlı bir ticari tercih meselesi değil. Bu, Türkiye'nin bu sektörde, Avrupa'nın çok uluslu bir çabayla başaramadığı şeyi, yani entegre, çevik ve sonuç odaklı bir teknolojik altyapı geliştirmeyi, yirmi yılda başardığını kabul etmekle ilgili.

Stratejik ders açık. Geçmişte havacılık endüstrisine hükmetmek, uçak yapmayı bilmek anlamına geliyordu. Bugün ise geleceğin hava savaşlarına hükmetmek, sensörleri, yazılımları, elektronik savaşı, silah entegrasyonunu ve komuta ağlarını kontrol etmek anlamına geliyor. Fiziksel platform sadece başlangıç ​​noktasıdır.

Eurodrone'un çöküşü, yavaş ve aşırı parçalanmış bir sanayi modelinin başarısızlığını simgeliyor. Öte yandan Türkiye'nin yükselişi, 21. yüzyılda teknolojik egemenliğin entegrasyona, stratejik odaklanmaya ve uygulama kapasitesine bağlı olduğunu gösteriyor. Merkezi soru artık kimin insansız hava aracı üretebileceği değil. Asıl soru şu: Kim onu ​​düşündürebilir, parazit altında çalıştırabilir, hassas bir şekilde saldırabilir ve savaşta hayatta kalmasını sağlayabilir? Bu alanda Türkiye artık bir vaat olmaktan çıkıp küresel bir ölçüt haline geldi.