Özgürlük mü ekmek mi?

 

Köpek terörü ve köpek mağduriyeti, masumiyeti atbaşı devam ediyor. Artarak devam ediyor.

Köpek hayvanı kadar insana sadık bir hayvan yok.

 Açlıktan ölme pahasına sahibinden ayrılmaz. Başkasının kapısında ekmek yese bile kendisini ilk doyuranı unutmaz. 

Köpek kadar da sahipsiz bir hayvan yok. 

Çünkü o bir evcil hayvandır. Bir süre bir kapıda beslenmiştir. Sonra sahibi ya onu beslemeye devam eder ya da sokağa salar.

Köpek vahşi bir hayvan değildir ki grup halinde avlansın. Yalnız başına bir ceylanı veya bir normal domuzu avlayamaz. İllaki insanlardan medet umar.

Çakalların, kurtların, ayının, aslanın v.s bir yaşam biçimi, bir avlanma biçimi vardır. Sayıları az olur. Avlayabilecekleri hayvanların yaşadıkları yerleri mesken tutarlar. 

Ama köpek öyle değildir.  Köpekler illa birinin sahiplenmesine ihtiyaç duyarlar.

 Sayıları çok olur. Çok ürerler. Çok çeşitli köpek cinsi vardır.

Köylerimiz terk edilmiş köpeklerle doludur. Aynı zamanda birbirleriyle kavga etmiş ve birbirini yaralamış köpeklerle doludur.

Köye giderken yolların kenarlarında açlıktan iskeleti çıkmış, yolda yürümekten aciz duruma düşmüş sürüyle köpekler görürüz. Köye vardığımızda ise çevremizi beş on köpek sarar. 

Bunun sebebi şudur; yazın köylerimiz şenlenir, kalabalıklaşır. İnsanlar köylere çıkmıştır. Özellikle çocukları bir köpek edinmek istediklerinden aile bir köpek bulur. Barınaktan alır v.s., yazın severler okşarlar iki ay sonra şehre inerken, evde bakamayacakları için köpeği köyde bırakırlar.

Bazı vicdan sahipleri köpeğini bıraksa bile takip eder. Sık sık köye çıkar, yemeğini götürür veya gidenlerle gönderir ama çoğunluk sahip çıkmaz.

Bu hayvanlar, hayvanlar içinde en gariban, en acınacak hayvanlar grubunu oluşturur.

Kedilerde de böyle durum söz konusudur ama köpekler gibi değil. Kediler evlerde kolay bakılabileceği için çoğu aile kediyi şehirde yaşadığı evine götürür. Götürmese bile kedi kendini köyde besler. Fare, köstebek, kertenkele yakalar ve yer. Ama köpek böyle değildir.

Avrupa’da, özellikle Batı Avrupa’da (Zengin Avrupa) diyelim; köpekler yemekten, içmekten ve barınmaktan yana çok şanslıdırlar. Sahipsiz köpek yoktur ve olamaz. Tüm köpeklerin mamaları, kalacak yerleri sıkıntısız temin edilir.

Lakin;

Lakin orada da köpekler özgür değildir. Köpekler evlere mahkûmdur. Pencerelerden akşama kadar bakan, sokakta bir köpek gördüğünde havlayan köpeklere sık sık rastlarsınız.

Köpeklerin özgür olduğu saatler, sahiplerinin evden pazara çıktığı saatlerdir. O da çoğunlukla sabah erken saatlerdir. O saatte köpekler gezdirilir. Sokaklara pisler. O saatlerde sokaklar çok kalabalık olmadığı için kuzurat alınmaz. Hayvanlar evlerin duvarlarına veya gördükleri bitkinin dibine idrarını yapar.

Köpekler aslında şehri pisletmektedir ama yapacak bir şey yok.

Orada özgürlük yok ekmek var, bizde özgürlük var ekmek yok.

Her ikisi de iyi değil köpekler için.

Bunun bir orta yolu bulunmalıdır mutlaka.

Bir de Pitbull meselesi var. Pitbull bir köpek değildir ve mutlaka yasaklanmalıdır. DNA’sına müdahale edilmiş ve canavar bir tür olarak üretilmiş bu hayvanın nesli normal yollarla Türkiye’de önce kontrol altına alınmalı sonra da yasaklanmalıdır.

Köpekler, bekledikleri kapının dışında veya sahiplerinin arabasının, çadırının, malının dışında kimseye saldırmazlar.

Fakat köpekler aç ise ve toplu halde iseler saldırırlar. Nitekim sokaklardaki köpek terörü bu gruplaşmanın sonucudur.

Bunun çözümü köpekleri barınaklarda tutmak, kısırlaştırmak, beş-on köpeğin bir araya gelemeyeceği şekilde sokaklardaki sayısını azaltmak bilahare de başka yollarla köpek üretme işini yasaklayıp tamamen sertifikalı üretimi oluşturmak. Tabi sertifikalı üretimde satılan köpek belli, kime satıldığı belli ve sokağa bırakan belli olacaktır. 

Tüm hayvanlar, ister evcil ister vahşi Allah’ın insanlara bir emanetidir. Lakin evcil hayvanlar vicdanımızın kuzularıdır. Onlara karşı duyarlı olmak bir iman ve vicdan meselesidir.

Vesselam.