Nasıl yapmalı bilmem ki
Nasıl yapmalı bilmem ki
İDRİS GÜNAYDIN
Türkiye günlük, haftalık, aylık hükumetler döneminden süreklilik arz eden icra hükümetine geçip akla hayale gelmeyen icraatlar yaparken ve tam içeride bir bütünlük arz ederken, hiç hesapta olmayan DEAŞ denilen çakallar Yalova’da meydana çıktı. Üç polisimizi şehit etti. Allah, katında gerçek anlamda şehit olanlardan yazsın.
Nereden çıktı bunlar? Arkalarındaki o pis ve korkak el kim? Eğer o el, tahmin ettiğimiz el ise, o adi, o şahsiyetsiz, o alçak, o paçavra el ise;
İslam Dünyasının bazıları onlardan daha alçak. Taşeron durumundalar. Onun adına iş bitiriyor, faturayı ona gönderiyorlar.
Kime ne diyeceksin? ABD gizli hesaplar peşinde. Avrupa düşman. Rusya menfaati olduğundan veya muhtaç olduğundan dost. Çin, Afrika’daki politikalar yüzünden sana diş biliyor. Afrika, birkaç ülke hariç devlet bile değil.
Yahu, kime güveneceksin? Bre alçaklar! Bre namussuz korkaklar! Ne istediniz o gencecik fidanlardan?
Ey TBMM! Vicdanınızdan merhamet damarları hep mi kurudu. Getirin şu idamı yahu! Şüphelendiğiniz ne kadar uyuyan hücreleri varsa baskın yapın ve yargılatıp, suçluları asın. Allah aşkına teröristlere merhamet etmeyin, milletin aslan parçalarına merhamet edin.
O kadar açmazdayız ki, derinlemesine düşünürsek öyle. Sivrisineğin Türkiye’ye girmesine mani olamıyoruz. Birilerimizi sokmasına da. Sadece öldürürsek öldürebiliyoruz. Bize dost görünenlerin çoğu bizi içerden ve dışardan ne kadar yerlerse o kadar başarı sayıyorlar.
İçeride bir kez Kemalist DEAŞ var; işi gücü ayar bozmak. Eğer bu DEAŞ batı kaynaklı olsun, Türkiye’deki iş ortağı onlar olmaya dünden aday. Her hücrelerinde de bir büst olurdu.
Bize dost gibi görünen ABD eliyle kurulduğu gün gibi aşikâr olan bu örgüte Yalova’da eylem yapın emrini kim verdi? ABD burada masum diyebilir miyiz?
Ama elin mahkum… Adamla ticaret yapmak zorundasın.
BEN BİR TÜRLÜ ÇÖZEMİYORUM BU İŞİ
Ben bir semtte oturuyorum, bazen, çok az şehir merkezine geçerim. Bugün de işim gereği Giresun merkeze gittim. Giresun’un en seçkin ve pahalı ürünler satan marketinde işim vardı, uğradım. Ufak bir alışveriş yaptım çıktım. Bu en seçkin dediğim markette dört veya beş kasa vardı; kuyruk. Dışarıda işim gereği Giresun’un trafiğe kapalı alışveriş ve yeme içme mağazalarının olduğu yerde indim, ful dolu. Herkes marka alışveriş yapıyor. Araba, araba… İllallah…. Şoför ellerini açıyor, çaresizlikten dem vuruyor.
Bir iş yeri kapanıyorsa üç tane yenisi açılıyor. Bir bina yapılıyor, satılıyor daireler; o mıntıkaya üç yeni bina başlıyor.
Türkiye’deki fert başına tüketilen et tüketimi 2002 de 6.5 kilo iken bugün 46 kiloya yükselmiş.
Defalarca yazdım: bana devletten maaş almayan, üzerine gayrimenkul olmayan, çalışmayan, elinde yastık gibi telefonu olmayan, sigara içmeyen, evi-arabası olmayan, yetişkin çocuğu olmayan birinin adını ve adresini verin. TC’si ile… Araştıracağım. Doğru çıkarsa ben ona destek olacağım.
Bu fakir nerede? Eğer ayda veya Merih’te yaşıyorsa onların bizim dünya ile alakası yok. Onların hayır severi orada. Bulun yahu! Ben de zaman zaman öyle olanlar varmış gibi yazı yazıyorum. Ama yıllardır arıyorum; yok. Türkiye’nin neresine gizlenmişler, niçin bu kadar alçak gönüllü davranıyorlar? Gizlemesinler kendilerini.
Bir zamanlar üç kadın çıktı karşıma bu minvalde. Üçü de dilenci, yalancı, sahtekar. Sigarası biten, uyuşturucu parası biten el açmaya çıkıyor. Bu ayaklara doyduk. Beğenmiyorsanız Yunanistan’a veya Bulgaristan’a gidin. Orada et fiyatları Türkiye’den çok ucuz.
CHP’liler hükumeti şikâyet için Mustafa Kemalin mezarına birikmiş. Maaşallah! Yarsan her birinden üç adam çıkıyor.
Atatürk de duymuyor onları. İşleri kime kaldı acaba? Vesselam.