Vatan sevgisi imandandır
Vatan sevgisi imandandır
HÜSEYİN ÖZTÜRK
Başlıktaki söz bir hamaset ifadesi değildir. Vatan sevgisi imandandır. İmanı olmayanın sevgisi ve mensubiyeti olmaz.
Bunun tezahürlerini içte ve dışta vatana ihanet edenlerle, milletimizin dini ve milli değerlerine düşman kesilenlerde görmek mümkündür.
Gaziantep 25 Aralık Panorama Müzesinde tarihi yolculuk ederken, salonun bir yerinde Müfide Tek imzalı bir yazı gördük.
Şubat 1921 tarihli Hâkimiyeti Milliye Gazetesinde yayınlanan yazıyı okuyunca, bütün bir vatan sathında başlayan Milli Mücadelede, Yunanlıların İzmir ve civarını işgale başlamasıyla harekete geçen Denizli Müftüsü Ahmet Hulusi Efendi’nin, Cihad Fetvası hatırıma geldi.
Denizli’de Milli Mücadelede teşkilatların bayraktarlığını yapan Müftü Ahmet Hulusi Efendi, Denizli’nin Bayram yerinde halka şöyle hitap eder:
“Bugün sabahın erken saatlerinde İzmir, Yunanlılar tarafından işgal edilmiştir. Bu tecavüze karşı hareketsiz kalmak, din ve devlete ihanettir, vatana karşı irtikâp edilecek cürümlerin Allah ve tarih önünde affı imkânsız günahtır. Cihad, tam manasıyla teşekkül etmiş, dini farz olarak karşımızdadır.
Silahımız olmayabilir, topsuz-tüfeksiz sapan taşları ile de düşmanın karşısına çıkacağız. İstiklal aşkı, vatan sevgisi hassasiyet şuurumuz ile kalbimizdeki iman ile mücadelemizin sonunda zaferi biz kazanacağız.
Bu uğurda canını verenler şehit, kalanlar gazilerdir. Bu mutlak olarak cihad-ı mukaddestir”.
•
Gelelim Gaziantep’e. Dünkü yazıyı okuyanlarımız Gaziantep’in nasıl istiklalini kazandığını okumuşlardır. Müfide Tek imzalı yazıyı özetleyerek, vatan sevgisinin imandan geçtiğini tarihe not düşelim:
“Dokuz aydır o küçük kasaba, dibi olmayan bir fıçı gibi Fransızların, kafile kafile, akın akın getirdikleri bütün askerleri yuttu.
Frenkler, karşılarında topu topu bir avuç insan görüyorlardı ve bu zavallıların kumandanı yoktu; topu, zırhı, silahı yoktu.
Hangi kabiliyetle, hangi mucize ile bu kadar zaman dayanabiliyorlardı. O bir avuç ahaliyi ezmek için ne mümkünse hepsi yapıldı.
Şehri muhasara ettiler, demir tellerle ördüler, aç bıraktılar... Halk, bahçelerindeki fıstıkların meyvesiyle karınlarım doyurdu. Fakat dallarıyla Frenkleri dövdü.
O zaman Frenkler, Türk toprağında olduklarını anladılar! Karşılarında yalnız bir avuç insan vardı! Silahsızdılar, müdafaasızdılar, azdılar; bir avuç Türk’tüler!
Kahraman Gaziantepliler!
Yanmış, yıkılmış evlerinizin enkazını kendinize siper yaptınız, on kişi bir tüfeği bekliyorsunuz, birinizin şahadetini müteakip, hemen öbürü tüfeğini yakalıyor ve yine topların, tankların hücuma karşı delik deşik göğüslerinizi hail yaparak kazandığınız mevkii, şerefi kimseye vermiyorsunuz!
Gaziantep! Sen bugün yalnız cenup hudutlarını müdafaa etmiyorsun; cenuptaki hukukumuzu ebedi surette tespit ediyorsun.
Frenkler şark sulhunu istedilerse, İngilizleri o fikre imale ettilerse, başlıca sebep sensin, çalınmış hukukumuzun iadesi ihtimalini kazandıran hep sensin!
Sen bir abidesin! Sen ikinci bir Plevne, ikinci bir Çanakkale’sin, Avrupa’nın çelik, camit ruhunu gevşeten bir şecaat ateşi oldun”!