Sabah gazetesi yazarı kaleme aldığı yazıda Haşmet Babaoğlu, kendi kültüründen uzaklaşan bazı kesimlerin kendilerin ' aydın' olarak görmelerini ele aldı.
İŞTE O YAZI:
(..) İnsan bir sormalı...
Neden Arapça öğrenmek için çaba göstermedik?
Neden Mevlana’ya bayılıyoruz da, Farsça’ya bu kadar uzak kalıyoruz?
Nasıl oluyor da, ana dilimiz Türkçe’yi tanınmaz hale getirmekte birbirimizle yarışmış ve bunu da “aydın olmanın gereği” saymışız?
Bu derin kültürel mahrumiyetin hepimize “entelektüellik” olarak yutturulması çok acıklı değil mi?
Söz konusu arkadaşın adı lazım değil.
Çünkü aynısından yüzbinlerce var.
Fakat kendisiyle yapılmış söyleşilerde dikkatimi çekti; en çok Dostoyevski’yi severmiş!
(..) Düşünün, dine uzaklar, inanç çatışmalarını hafife alıyorlar, suç ile günah arasındaki farkı bilmek bile istemiyorlar ama Dostoyevski’nin “Ecinniler”ini, “Karamazov Kardeşler”ini, hatta “Öteki”sini anlayıp sevdiklerine inanmamızı bekliyorlar. Oysa bu imkânsız!
Uzun lafın kısası, bizim en cahillerimiz şu malum aydınlarımız! (..)
HAŞMET BABAOĞLU / SABAH
Akit Arşiv sayfasından...
