Ukrayna savaşı çok şey öğretti! Tankların sonu mu geliyor?

Araştırmacı ve dış politika uzmanı Michael Hochberg, Ukrayna’daki savaşın askeri doktrin açısından tarihsel bir kırılma noktası olabileceğini savunuyor. Ona göre mesele tankların “öldüğü” değil; hangi teknolojik evrimle geri döneceği.

Hochberg, askeri yeniliklerin çoğu zaman vekâlet savaşlarında test edildiğini hatırlatıyor. 1936-39 arasındaki İspanya İç Savaşı’nda Almanya’nın geliştirdiği taktikler, daha sonra “Blitzkrieg” doktrininin temelini oluşturmuştu. Az sayıda tank ve bombardıman uçağı, doğru koordinasyonla savunma hatlarını yarmıştı.

Bugün Ukrayna savaşı da benzer bir laboratuvar işlevi görüyor. İnsansız hava araçları (İHA) ve tanksavar füzeleri sahada belirleyici rol oynarken, klasik zırhlı birliklerin kırılganlığı öne çıkıyor.

Hochberg’e göre Avrupa’nın “İHA duvarları” ve statik savunmalara aşırı güvenmesi stratejik bir hata olabilir. Tarih, statik savunmaların (örneğin Maginot Hattı gibi) teknoloji ve taktik uyarlamalar karşısında aşılabildiğini gösteriyor.

Statik sistemler düşmanı yavaşlatabilir; ancak sürpriz bir atılımı durdurmak için mobil yedek kuvvetler gerekir. Ukrayna’daki siper savaşının geri dönüşü, savunma ağırlıklı bir dönemi temsil ediyor. Ancak bu durum kalıcı olmayabilir.

Ukrayna sahasında ucuz İHA’lar ve taşınabilir tanksavar füzeleri tank kayıplarını artırdı. Ancak tank-tanksavar rekabeti tarih boyunca döngüsel ilerledi.

Geliştirilen aktif koruma sistemleri (örneğin İsrail’in Trophy sistemi) gelen mühimmatı havada imha edebiliyor. Bu sistemlerin daha gelişmiş versiyonları, İHA sürülerine karşı da uyarlanabilir. Lazer tabanlı savunmalar ve elektronik harp çözümleri de tankların hayatta kalma şansını artırabilir.

Hochberg’e göre gerçek kırılma noktası, taşınabilir ve tanklara entegre edilebilir etkili İHA karşıtı sistemlerin yaygınlaşması olacak. Eğer zırhlı birlikler “koruma baloncukları” altında ilerleyebilirse, siper savaşının yerini yeniden manevra savaşı alabilir.

Bu durumda birkaç yüz tanktan oluşan, aktif koruma sistemleriyle donatılmış zırhlı tümenler; özellikle yerel hava üstünlüğü sağlanırsa, cephe hatlarında ani yarılmalar yaratabilir. Bu senaryo, 1930’ların yıldırım savaşı doktrinini modern teknolojiyle yeniden üretmek anlamına geliyor.

Hochberg, bu tür yüksek teknoloji savunma sistemlerinin geliştirilmesinin özellikle ABD ve Almanya gibi ülkelerin teknik kapasitesi dahilinde olduğunu belirtiyor. Batı’nın güçlü yönü, az sayıda ama yüksek kabiliyetli platform üretme yeteneği.

Mayın tarlaları gibi klasik engeller de artık gelişmiş mayın temizleme sistemleriyle daha hızlı aşılabiliyor. Bu da mekanize birliklerin önünü açabilir.

Hochberg’in vardığı sonuç net: Tankın ölümü ilan edilmek için henüz erken. Ukrayna savaşı, tankların sonu değil; yeni nesil aktif koruma sistemleri ve İHA savunma teknolojileriyle zırhlı manevra savaşının evrimini temsil ediyor olabilir.

Eğer bu sistemler sahaya geniş ölçekte entegre edilirse, önümüzdeki on yıl içinde ağır zırh ve mekanize piyadenin yeniden savaş alanının merkezine yerleşmesi sürpriz olmayacak. Haber Kaynağı: The National Interest