Makinelerin hayatımıza girmediği eski devirlerde yün ve pamuğu evlerde genç kızlar ve kadınlar iplik haline getirir ve yumak şeklinde pazarda satışa çıkarırmış. İpliği güzel ve gereğince evirmek, her tarafını aynı incelikte, kusursuz, düğümsüz, kopuksuz yapabilmek ve bu şekilde yumaklamak öyle kolay bir marifet değilmiş. Genç kızların ipliğinin pazara çıkarılıp müşteriye sunulması bir övünç kaynağı imiş. Birinin ipliğini pazara çıkması onu hünerinin tescillenmesi anlamına gelirmiş.

Ancak zaman içinde deyimin hikâyesi ile bağlantısı kopmuş ve tam aksine bir anlam oluşmuştur. Çünkü hikâyedeki “ipliği pazara çıktı” ifadesi olumlu bir manayı işaret ederken bu ifade günümüzde olumsuz anlamda, önceleri fark edilmeyen kötü niteliklerin zamanla veya belirli bir olay ile açığa çıkması anlamında kullanılır.

Yeni yetişen kızların ipliği, pazarda beğenildi mi ve çabuk müşteri bulup satıldı mı, bir övünme vesilesi olurmuş: “Haaa, şu Ahmet Ağa’nın kızı Nuriye mi? Onun ipliği pazara çıktı, herkes kapıştı, çok hünerli bir kızdır…” diye överlermiş.

Hiç kimse yaptıklarını sonsuza kadar saklayamaz, günün birinde mecburen ipliği pazara çıkar, bu kaçınılmazdır.